Mind your step

Sinds eind jaren zestig bestaat hij al, de loopband. Een uitstekend middel op al je frustraties op los te laten, maar als echte hardloper gebruik je hem (bijna) NOOIT.

mind your step

Zo schreef ik nog een blog over mijn stoere hardloopgedrag in de sneeuw, zo was ik te vinden op de loopband van de sportschool. Ik heb mezelf hiermee voor lul gezet. Nu zitten jullie natuurlijk op het puntje van je stoel. Maar dat deert me niet. Het gebeurt me namelijk vrij vaak, mezelf bijzonder voor paal zetten.

Ik deelde mijn lief en twee vriendinnetjes mee dat het op dit moment echt niet verantwoord was om buiten te lopen. Al die sneeuw en ijzel dat vraagt gewoon om ongelukken. Ze waren het alle drie met mij eens. Toch stond er een run van 25K het programma. Niet voor iedereen, nee alleen voor mij. De rest loop namelijk af en toe of gewoon niet. Gelukkig had ik de oplossing gevonden, we zouden met z’n allen een dagkaart kopen bij de sportschool en dan vooral gezellig socializen. Zo kon ik mijn 25K lopen en deed de rest ook iets gezelligs. En mijn enthousiasme is besmettelijk dus binnen een uur stonden we alle vier op een loopband in de sportschool.

Toen ik links keek zag ik de ene vriendin driftig aan het rode touwtje trekken en rechts was een vriendin bezig zo nonchalant en fabulous over de loopband te paraderen. En vriendlief, die liep de benen uit zijn lijf. Zelf had ik het apparaat nog niet aan de praat gekregen. Verveeld keek ik om mij heen met één oog op het scherm gericht. Hoe gaat dit ding aan! Het apparaat van de linke vriendin had ook rare kuren. Gelukkig, we zaten in hetzelfde schuitje. Vriendin rechts keek mij vragend aan en riep: “Gewoon op het knopje drukken!” En warempel, ik drukte en de band kwam in beweging. Vriendin links deed hetzelfde, maar trok van schrik weer aan het rode touwtje. Ondertussen hadden alle mensen die op de andere loopbanden met de ziel onder hun arm liepen moeite om hun lach in te houden. Ik keek ze één voor één aan en zei bij de laatste: “ Dit is echt niet grappig hoor als je dat soms denkt, ik moet namelijk nog 25K.” Waarom heeft nooit iemand mij laten weten wat een fantasieloos ding een loopband kan zijn? Na 5K werd ik in de steek gelaten door mijn vrienden. En ze wenste mij nog veel succes met de komende 20K. Ze zouden wel wachten met het avondeten, maar hielden de loopband voor gezien. Wat een schatten.

Ik had het zwaar, ontiegelijk zwaar. Waar was ik aan begonnen? Heel deze loopstijl was totaal anders. Spieren die ik normaal niet voelde begonnen ineens enorm te trekken in mijn benen en billen. Een beetje naar link of rechts uitwijken was er tijdens deze run niet bij. Het was één rechte eenzame weg.

Op een lopende band raakt je hiel de band en beweegt je voet onder je lichaam naar achteren. Ben je buiten dan raakt je hiel de grond en beweeg je zelf je lichaam naar voren. Dit betekent dat de band een deel van het werk overneemt, je hoeft je lichaam niet naar voren te bewegen maar de band zorgt ervoor dat je voet automatisch naar achter beweegt. Het resultaat is dat je beenzwaai kleiner is en je heft ook iets meer naar voren. De contacttijd tussen je schoen en band is korter dan op de grond. Ik kon er maar moeilijk een balans in vinden en had het gevoel dat ik niet vooruit kwam, wat eigenlijk ook nog zo is ook. Ik had ondertussen al bijna bij Delft kunnen zijn!

Ik ben niet 100% overtuigd. Na 19K gaf ik het op. De onvermoeibare waarschuwingen bij de loopbanden op Schiphol zijn niets vergeleken met de loopbanden in de sportschool! “Mind your step”?

Wat zijn jouw ervaringen?

loopband

Liefs,♥
Daphna

Advertenties

onhandig

Volgens mijn moeder lijkt het of ik erg onhandig ben, omdat ik vaak meer dan drie dingen tegelijk doe en er altijd wel één van dingen mis gaat. Volgens mijn vriend ben ik gewoon onhandig. Zelf denk ik dat ze allebei gelijk hebben. En volgens mij heeft het niets te maken met mijn grove of fijne motoriek, want die is prima ontwikkeld. Kijk een bal vangen kan ik niet, maar dit komt omdat ik bang ben voor de bal. In puzzelen zie ik de lol niet in dus maak ik er liever een grappig bouwwerk van. Vroeger speelde ik liever met lego dan met barbies. Dus nee, met mijn motoriek heeft het niet te maken. Ik krijg het gewoon vaak voor elkaar om dingen te doen waarvan anderen zo iets hebben ‘hoe krijg je het in vredesnaam weer voor elkaar?’ Vaak loop ik tegen van alles aan, geen wonder dan ook dat mijn benen dan ook vaak onder de blauwe plekken zitten. Kijk op zich kan ik best een kast in elkaar zetten, dit gebeurt alleen niet zonder een gebruiksaanwijzing per ongeluk weg te gooien, met de hamer op mijn duim te slaan, of gewoon een verkeerde plank te gebruiken, maar uiteindelijk kom ik er wel.
Technisch ben ik absoluut niet. De werking van een apparaat hoef je aan mij niet te vragen, daar begrijp ik gewoon niets van. Ik doe er overigens ook geen moeite voor om het te begrijpen. Technische apparaten hebben een aan en uit knop voor mij, en als ze het weigeren te doen raak ik gefrustreerd.
Verder heb ik ook vaak pech, maar ik denk dat dit in het verlengde ligt van mijn onhandigheid. Afkijken bij een tentamen moet ik niet aan beginnen, als ik een straatje inrijd met de auto waar je niet in mag rijden zal er altijd politie staan. Als ik vergeet in te checken met mijn OV-kaart zal ik altijd gecontroleerd worden en zo kan ik nog even doorgaan.

Vandaag had ik natuurlijk ook weer iets.

Ik kwam net thuis van de sportschool, en begon trek te krijgen. Ik loop richting de koelkast, ondertussen ben ik een sms aan het versturen en bedenk ik mij dat ik ook wel trek heb in een boterham met hagelslag. Ik doe de koelkast open, met mijn ene hand pak ik de kaas, met mijn andere hand probeer ik voorzichtig een bord te pakken dat ik een kastje boven mij staat en wil ik ook nog een glas water drinken. Oke, dit ging goed. Omdat ik trek had in een boterham met kaas maar ook één met hagelslag, was ik voor de ene boterham de boter er aan het opsmeren en met de andere hand probeerde de kaas te schaven. Dit ging dus mis. Met de kaasschaaf raakte ik niet de kaas maar mijn duim. Ach, mijn moeder zou zeggen: “Je moet ook geen drie dingen tegelijk doen.” Ik dacht bij mezelf: “Maar mijn boterham met hagelslag kan ik nu wel gelijk opeten.”

En zo heeft iedereen toch verschillende kwaliteiten?

Liefs,
Daphna
Afbeelding

lelijke hardloopschoenen

De hele week is de drang om te gaan hardlopen enorm sterk aanwezig.
Ik mocht alleen van mijzelf niet gaan hardlopen voordat ik nieuwe schoenen zou hebben aangeschaft. Dus ben ik maar weer gaan kickboksen.

Ik zou er over nadenken of ik nu wel of geen nieuwe hardloopschoenen moest aanschaffen. Nadat ik er een nacht over had geslapen besloot ik gewoon die schoenen te gaan kopen. En of ik dan wel of niet bij de sportschool blij dat laat ik verder nog even in het midden. Alleen waar moet je allemaal op letten als je hardloopschoenen koopt. Wat zijn nou de beste?

Afgelopen week had ik een gezellige meeting met een vriendin die ik al lang niet had gezien in Den Haag. Het shoppen werd gecombineerd met het passen van ontelbaar veel hardloopschoenen. En je gelooft het niet, maar zij is uiteindelijk helemaal happy met nieuwe hardloopschoenen de winkel uit gegaan en ik stond met lege handen. De een na de andere schoen die ik aantrok zat niet lekker, kreeg ik kramp in, te duur, stond vreemd aan mijn voet. Tja, het oog wil ook wat. Uiteindelijk had ik een schoen aan die echt te lelijk was, maar op zich wel goed zat. Maar hij was gewoon afschuwelijk om te zien. Die schoen was 25 jaar geleden misschien DE schoen die ontzettend modieus was, nu was het misschien wel één van de beste hardloopschoenen, maar ze zagen er gewoon niet uit.

Vandaag ga naar een hardloopzaak toe om eens goed advies in te winnen. En of ze nu lelijk zijn of niet, dat maakt nu niet uit. Ik wil weer gaan hardlopen, ik wil die marathon straks lopen, en dat wil ik doen op goede schoenen!

Running running running

Normaal gesproken is in de ochtend de grootste vraag aan mezelf: Wat trek ik aan vandaag? Vandaag was dit iets anders. Om 06:16 ging de wekker en ik had spontaan zin om te gaan hardlopen, maar ik twijfelde, en twijfelde en twijfelde nog een keer. Hoe zou mijn knie hierop reageren? Het was in totaal 7 weken geleden dat ik voor het laatst mijn hardloopschoenen aanhad. 7 weken rust, nou ja, hardlooprust. Deed ik hier slim aan? De beslissing werd gemaakt, het Kralingsebos moest weer eens verkend worden, ik ging hardlopen. Binnen 20 minuten had ik ontbeten en mijn hardloopoutfit aangetrokken. Ik was er klaar voor!

Afbeelding

Hij ging goed, hij ging lekker, nog een kilometer. Ik was al hele marathonschema’s in mijn hoofd aan het maken. Dit had ik zo gemist. Zo vroeg in de ochtend de ochtendluiheid eruit lopen, heerlijk! En toen….na 4 km begon de pijn in mijn knie. Ik luisterde niet, maar dat ik hield ik maar 200 meter vol. Ik moest echt stoppen. Dit was zo balen, maar toch had ik een redelijk voldaan gevoel. 4 km zonder enige moeite, mijn conditie was in ieder geval niet weg. Ergens hoopte ik ook wel dat 4 keer in de week zweten in de sportschool mijn conditie op pijl zou houden. Na een paar honderd meter zakte de pijn weer en ik ging verder. Na 5,5 km hield ik het toch voor gezien. Het was mooi geweest voor vandaag. Het voelde ontzettend fijn, zou ik het dan toch weer langzaam kunnen gaan oppakken?

Liefs ♥,
Daphna
Afbeelding