Running: What’s next?

skyline-new-york-fotobehang
♥Oooh oooh, New York
Oooh oooh, New York
Baby I’m from New Yoooork
Concrete jungle where dreams are made of
There’s nothing you can’t do
Now you’re in New York♥

Hoe gaaf zou het zijn, een marathon lopen in New York?! Met duizenden mensen finishen in Central Park. Helaas is het wel een duur grapje en een startbewijs bemachtigen voor de komende drie jaar is eigenlijk hopeloos. Afgelopen jaar ging de marathon niet door vanwege Sandy. De komende drie jaar zit het bij voorbaat al vol, omdat alle deelnemers van 2012 hun startbewijzen de komende drie jaar mogen gebruiken. Toch droom ik er stiekem wel over, 42,2K lopen door de straten van New York.
Dan plak ik natuurlijk wel gelijk een weekje of twee vakantie aan vast om bij te komen van die enorme inspanning.

Maar goed, NYC marathon gaat hem dit jaar niet worden. Dus wat heb ik hieraan gedaan? Juist, ik heb mezelf, in een opwelling, ingeschreven voor de Amsterdamse marathon op 20 oktober dit jaar. Eigenlijk hetzelfde, maar dan net iets anders toch. En ik word ik er stiekem wel een beetje nerveus van. Het trainen voor een marathon kost veel tijd, heel veel tijd. Een rondje van 5K is zo in te plannen, maar straks komen de langere afstanden weer voorbij in het trainingsschema en dat doe je niet even tussendoor. Hallo lange duurlopen, hallo intervaltrainingen. Waar ben ik aan begonnen? Vanaf juli loop ik fulltime stage in Amsterdam en kan ik niet even in de ochtend nog snel een run lopen. Een volledige marathonvoorbereiding duurt volgens mij al snel zo’n drie tot vier maanden. Inclusief de wedstrijd, taperweken en 2 tot 4 weken herstel kost het hele traject ongeveer een half jaar. Halleluja, waar ben ik aan begonnen. Misschien overdrijf ik een beetje, maar het kost in ieder geval tijd.  Meer dan twee marathons per jaar is gewoon een behoorlijke uitdaging en daar houd ik van. Dus dit kan ik.

Ik heb zo onwijs genoten van de Rotterdamse Marathon, het was zwaar maar onwijs gaaf. Toch was ik het hardlopen daarna echt wel even zat. Ik had er gewoon echt even geen zin meer in. Hardlopen werd vervangen door Insanity workouts en healthy food door chocolade. Ik heb de smaak nu weer te pakken, nu moet het zonnetje nog wat vaker gaan schijnen en dan ben ik helemaal happy!

Klaar voor de volgende uitdaging!

 

Wat voor uitdaging heb jij op de planning staan?

Liefs,♥
Daphna

Advertenties

Running: Ladiesrun in je onderbroek

Afgelopen zondag kleurde Ahoy roze en aan hysterische ladies was geen gebrek. Het was tijd voor de Ladiesrun, een run met alleen ladies voor het goede doel: Pink Ribbon.
Het mag dan wel hardlopen voor voor het goede doel zijn, maar van zoveel kleur roze krijg ik wel de kriebels. Ik sta niet met die kleur, ik houd van de kleuren groen en blauw, en iedereen kan aan mij zien dat ik een meisje ben. Dus ik deed afgelopen zondag mee met de Ladiesrun in het blauw en liep ik een PR!
snelheid

 

 

 

 

Eerlijk is eerlijk, ik er had totaal geen zin in. Ik had nauwelijks getraind en slecht geslapen. Bij aankomst had ik spijt dat ik geen locker had genomen, waar moest ik nu alles neerleggen? Door de drukte had ik geen telefoonbereik en kreeg ik het niet voor elkaar om iemand te vinden die op mijn tas kon letten. Ik gooide het uiteindelijk maar ergens in een hoek in de hoop dat mijn spullen niet gejat zouden worden. Op zoek naar startvak A. Ja, dat was een leuke gedachte…De rij begon bij startvak C en in die rij zat totaal geen beweging. Ik had nog vijf minuten de tijd om in het juiste startvak te komen, ik moest gewoon vooraan beginnen. De oplossing had ik snel gevonden! Slootje springen, door het gras rennen, achter de hekken en dixies langs en tadaaa daar stond ik dan in startvak A.Tijd om op adem te komen had ik niet, want het startschot klonk al snel. Iets te snel, na 2 minuten begon het te draaien voor mijn ogen en had ik spijt dat ik niet nog even snel wat had gegeten. Maar een goede ademhaling loste het probleem op en ik kon verder.

Je zou denken dat ik toch al jaren mijn strikdiploma heb en redelijk mijn veters kan strikken. Nou niet dus. Tot vijf keer toe struikelde ik bijna over mijn eigen veters. Die stoere, snelle Nikes zijn gaaf, maar de veters gooide zondag roet in het eten. Bij lange afstanden vind ik het echt niet erg om af en toe een stukje te lopen en even een rustmoment te nemen. Maar tijdens een snelle 5K wil ik doorrennen en niet stoppen om mijn veters te strikken en zeker niet vijf keer! Maar goed, ik heb het overleefd en ben niet gestruikeld.

bridget-jones-underwear

 

 

 

 

 

 

 

 

Iets wat mij nog wel een beetje zorgen baart, is dat er misschien ergens een foto op het internet zwerft van mijn onderbroek. Ja, ik heb namelijk in mijn onderbroek gelopen! Toen ik de 2K gepasseerd was hoorde ik een man heel hard roepen: “He, ik zie je onderbroek!” Ik keek achterom, maar daar liep niemand. Dus…dat betekende dat deze oplettende man het tegen mij had. En ja hoor. Mijn hardloopbroek was tot een dieptepunt gezonken, over mijn billen. Vanaf dat moment kon ik mijn broek om de 100 meter omhoog hijsen. Er was geen land mee te bezeilen, mijn broek zakte gewoon af. Ik gaf alles de schuld, een ander telefoonhoesje die misschien zwaarder woog in mijn broek, de slechte kwaliteit van de broek zelf of misschien mijn billen die tijdens het vele hardlopen een beetje zijn gekrompen. Die laatste optie is dus hoogst onwaarschijnlijk. Dus tijd voor een nieuwe hardloopbroek en ander telefoonhoesje. Of gewoon de volgende keer zonder telefoon in een nieuwe hardloopbroek lopen met zo’n vet sportief Nike horloge! Ik ga sparen.

Maar goed, het hardlopen verder ging lekker. Wat was het onwijs gaaf al die mensen langs de kant! Iedereen roept je naam en moedigt je aan. Door het vele lawaai had ik werkelijk geen idee hoe hard ik liep. Wel zag ik maar een aantal meiden voor mij lopen, dus ik ging ervan uit dat ik nog steeds redelijk vooraan liep. Toen de ingang van Ahoy weer in zicht was probeerde ik alles te geven, de wisseling van buiten naar binnen was niet aangenaam, maar een hal vol mensen geeft je energie voor 10! Met een tijd van 22:11 ben ik helemaal happy! Toen bleek dat ik ook nog 17 / 4622 was geworden was ik helemaal trots op mezelf. Ondanks de grote onderbroekenshow en mijn losse veters had ik een persoonlijk record gelopen!

mmp20x30a.tmpl-3
Heb jij nog genoten van een race?
Liefs,♥
Daphna

Running: Hello sunshine

beautiful,hello,sunshine-66c697439e9d9f8302895b8c1d8a9096_h

 

 

 

 

 

 

 

 

Ein-de-lijk schijnt de zon! Niets is zo heerlijk als ‘s ochtends vroeg de balkondeuren open zetten en daar je ontbijt te eten. Je voelt de frisse koele lucht, de hemel is blauw en de zon verwarmt je gezicht. Hmm… Zonnebril op en rokje aan. Of wacht, waarom niet je runningshoes, top en short en gaan met die banaan. Het hardlooprondje Kralingse bos is weer de workout voor in de ochtend. Daarnaast is het bos ook de perfect plek voor de nodige squats en sit-ups! Voel je je bekeken als jij jouw favoriete work-out in het park doet? Neem gewoon je buurvrouw en vriendinnen mee, trommel iedereen op en ga er met z’n allen voor. Werkt motiverend en is nog gezellig ook. Dus buurvrouw, wanneer gaan we weer? En vergeet je trouwens niet in te smeren!

Over de Insinity workouts gesproken. Ja! Ik ben goed bezig en de eerste week zit erop.. Of ik na een week al over verslaving mag spreken weet ik niet, maar ik doe het in ieder geval niet met tegenzin! Morgen heb ik een ‘rustdag’ volgens het schema, maar ga ik de benen uit mijn lijf rennen tijdens de Ladiesrun. De start is morgen om 12.30 en ik heb om 13.00 een lunchafspraak. Dus dat betekent dat ik hard moet lopen! Een pr zit er waarschijnlijk niet in, maar ik heb er wel onwijs veel zin in! Ik begin in ieder geval in startvak A, dus ik sta vooraan! Wie gaan er morgen record verbreken? Zijn er diehards die voor de 10K gaan met dit heerlijke warme weer? Meiden, heel veel succes morgen. Spaar wat energie voor morgen, ga vroeg naar bed, ontbijt goed en drink genoeg water. Dan moet het helemaal lukken

Liefs,♥
Daphna

 

 

 

Running: We owned the night!

Afgelopen zondag was het dan eindelijk zover, We Own The Night Run van Nike in Amsterdam. Stiekem had ik gehoopt op wat beter weer, maar het was in ieder geval droog.
934131_583768024987104_38361520_n IMG_0298

 

 

 

 

 

 

Ik was samen met mijn vriend begin van de middag al in Amsterdam om mijn running pack op te halen om daarna van espressobar naar espressobar te gaan. Hij zou mij aanmoedigen bij de finish, ik zou meegaan op koffietour. Deze tour begon natuurlijk gelijk op het Westergasterrein bij de Espressofabriek en ging door na Headfirst Coffee Roasters Heel de dag was ik een beetje zenuwachtig. De kopjes thee en koffie zorgde gelukkig wel voor de nodige afleiding. Het was de eerste ‘wedstrijd’ na de marathon en van echt trainen was het nog niet gekomen. Mijn doel was om onder de 1 uur te finishen zonder pijn in mijn knie. En dat ik gelukt kan ik je vertellen!

IMG_0304 IMG_0320

 

 

 

 

 

 

 

Met mijn startnummer 5 aan mijn voeten kon het toch ook eigenlijk niet meer mis gaan. Ruim 2000 meiden in mooie oranje Nike shirts liepen er fashionable bij en er was ontzettend veel energie. Een run speciaal voor vrouwen maakt een run altijd veel leuker vind ik. Vrouwen zijn nu eenmaal veel gezelliger, en staan niet drie uur van te voren zenuwachtig heen en weer te lopen in een startvak. Vrouwen vinden het namelijk veel belangrijker dat hun haar goed zit en dat we iedereen kunnen vertellen hoeveel zin we in de run hebben. En na een startsein van Jan Kooijman zijn we helemaal gelukkig. Toch?

575743_594882903870245_754254878_n
Race

Paniek. Na het startsein bleek mijn Nike app het niet te doen, mijn oordopjes waren nergens te bekennen en dat betekende dus dat ik zonder muziek en app moest lopen. Gelukkig had Nike langs de kant bij elke kilometer en reusachtige opgeblazen bol staan waarop stond hoeveel kilometer je nog moest rennen. De sfeer was goed, het lopen ging lekker, het lopen ging eigenlijk super goed. Ik had geen idee hoe hard ik liep, maar toen in Francien in haar felle broek spotte wist ik zeker dat ik in ieder geval niet achteraan liep. Op een gegeven moment verloor ik haar uit het oog en had ik niets meer om mij op te focussen behalve mijn eigen ademhaling. Na 7K kwam Annemerel naast mij lopen en zij wist gelukkig te vertellen dat we die 10k onder de 50 minuten konden halen als we op dit tempo doorliepen. Als we een marathon kunnen lopen kunnen we deze 3K ook nog wel aan. En dat konden we zeker! Het was het super fijn om iemand naast je te hebben lopen die een goed snel tempo heeft en die ook absoluut onder die 50 minuten het liefste wil finishen. Bij de laatste kilometer kreeg ik het zwaar, ik begon een beetje misselijk te worden en licht in mijn hoofd. Toen hoorde ik iemand roepen dat we er bijna waren en kon ik het niet laten om een eindsprint te trekken. Sorry Annemerel! De finish was IN de Gashouder. Hier was het ineens veel donkerder en er hing een vreemde geur. Hierdoor werd mijn misselijkheid nog hevigere, ik werd duizelig en zag ik net op tijd een afvalcontainer waar ik in kotste, met een camera op me gericht. Haha, ik heb er in ieder geval alles uitgehaald wat erin zat. Met een 65e plaats en een eindtijd van 00.47.20 ben ik helemaal happy.
Schermafbeelding 2013-05-21 om 00.22.57

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In plaats van een medaille kregen we een schattig roze armbandje uitgereikt door sexy mannen en de dorst werd meteen gelest met Hero Kokoswater.

Ik zeg, absoluut voor herhaling vatbaar. Bedankt Nike!

Liefs,♥
Daphna

GIRLS LOVE 2 RUN ON TOUR

c7d86e66b35c11e28b8022000aaa0a1f_7
We run Rotterdam! Perfect weer, prima locatie, een hoop gezelligheid en heel veel energie! De meiden van Girls Love 2 Run waren gisteren in Rotterdam voor een sportief rondje Kralingse plas. En zij waren niet alleen, met ruim 60 meiden renden we gisteravond mijn favoriete rondje.

Na een korte warming-up begonnen we aan een rondje van ongeveer 5k. Tussendoor werden er wat oefeningen gedaan en de nodige sprintjes getrokken. Het gaf mij echt een boost om met zoveel gezellige meiden dit te mogen doen. Na afloop had ik alleen nog maar meer energie en voelde mij ontzettend fit.

De events in Amsterdam zijn leuk, maar wat is er nu leuker om in je eigen stad jouw bekende rondje plas te rennen. Ik hoefde na afloop niet bezweet in een trein te stappen en binnen vijf minuten was ik thuis, ideaal!

Voor herhaling vatbaar zeg ik. Ik ga gewoon een avond inplannen binnenkort. Who is in?

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.


Liefs,♥
Daphna

Marathon Rotterdam 2013

foto foto (1)

 

 

 

 

 

 

Het was een ervaring, het was zwaar, emotioneel en ontzettend gaaf. De man met de hamer, het weer, mijn schoenen, het eten en drinken, ik heb het allemaal vervloekt, maar alle mensen die hebben staan aanmoedigen ben ik onwijs dankbaar! Echt geweldig.

De avond voor de marathon is het eigenlijk de bedoeling dat je op tijd naar bed gaat en nog goed je rust pakt. Maar ik wilde mijn playlist nog even uitbreiden en voor ik het wist was het middenacht. Daarna schrok ik elk uur wakker omdat ik bang was dat ik me zou verslapen en moest ik de hele tijd naar het toilet. Om 6 uur stond ik klaarwakker naast mijn bed. Met Brinta, pannenkoeken, een boterham met hagelslag en Imodium had ik mijn ontbijt een uur later achter mijn kiezen. Anderhalf uur later vertrok ik met mijn vriend en buurvrouw richting de Coolsingel.Mijn startnummer had ik vrijdag al opgehaald, dus daar hoefde ik mij geen zorgen om te maken.

Op het laatste moment was het toch nog haasten naar het startvak. Eenmaal in het startvak moest ik ontzettend nodig plassen en voor alle dixies stonden enorme rijen. Ik maakte mezelf wijs dat mijn volle blaas vanzelf wel zou wegtrekken na een kilometer. Toen het kanonschot klonk wist ik dat er geen weg meer terug was. LET’s GO!

‘Rustig starten Daph, rustig starten!’ Ik irriteerde mij al snel aan de extreme drukte en de hoeveelheid mensen, maar ik hield mij in. Na een paar kilometer werd het wat rustiger en kon ik doorlopen in mijn eigen tempo. Ik was blij dat ik uiteindelijk voor mijn kortere broek en shirt had gekozen, het was namelijk heerlijk weer. Ik genoot van alle mensen om mij heen en kreeg er echt vleugels van. De eerste drankpost rende ik zo voorbij, bij het laatste kraampje drinken bedacht ik me toch nog en sloeg snel een bekertje water naar achteren. Bij het 13K punt zouden mijn schoonouders staan, al snel spotte ik mijn schoonmoeder, hoorde ik mijn schoonzusje roepen en zag ik mijn vriend met drinken zwaaien. Maar ik liep aan de rechterkant en zij stonden aan de linkerkant en het lukte mij niet om zo snel aan die kant te komen. Ik zwaaide terug en liep vrolijk verder. Het ging lekker, maar ik moest nog steeds plassen. De zon begon te schijnen en iedereen langs de kant was zo vrolijk. Onbekende mensen roepen je naam wat een enorme kick geeft.

Het werd warmer en warmer en ik begon het redelijk benauwd te krijgen. Maar van mijn blaas had ik geen last meer. Netjes nam ik bij de drinkposten 2 bekertjes water en AA. Mijn maag begon na een kilometer of 18K te knorren. Ik begon trek te krijgen. Op de helft van de rit stonden mijn broertjes, vriend en buurvrouw weer met allerlei voedsel. Heerlijk, energie. Toen de Erasmusbrug voor de tweede keer in zicht kwam wist ik dat we echt over de helft waren. Mijn knie begon pijn te doen en mijn kuiten begonnen te zeuren. Op de punten waar ik het totaal niet verwachtte stonden ineens bekende wat je zoveel goed doet. Alleen het werd maar warmer en ik kreeg het steeds zwaarder. Ik begon misselijk te worden, maar dwong mezelf om de stukken banaan te eten die mijn lieve vrienden voor mij hadden. Op het 30 kilometer punt kruis je de mensen die op het punt van de 40 kilometer zitten. Even ging er door mij heen: ‘Als ik nu over het hek klim en gewoon net doe of ik al op de 40K zit, zal iemand dit door hebben?’ Jaloerse gedachte, ik moest gewoon nog 12 kilometer doorbijten. Mijn playlist die ik de vorige avond nog had samengesteld werkte niet echt mee, heel de rit heb ik naar vier dezelfde nummers geluisterd. VIER! Ik weet niet wat er mis was gegaan, ik weet wel dat ik die vier nummers al zat was toen ik er 10K op had zitten, laat staan na 42K.

Vanaf kilometer 34 had ik het echt zwaar, mijn benen wilden niet meer en ik had de hele tijd dorst, maar was te misselijk om ook maar fatsoenlijk een bekertje water te drinken zonder kotsneigingen. Ik wil zo graag even een stukje lopen, ik wil zo graag even tegen een paaltje leunen. Veel mensen om mij heen vallen uit, beginnen te kotsen of krijgen kramp, maar ik moet doorgaan. Een vriendin staat op de 36K met chocomel en water. Ik pak de chocomel aan, maar op de 37K geef het weer af bij mijn broertjes. Ik kan niet meer. Mijn broertje rent een stukje mee, schreeuwt dat ik door moet gaan, maar ik wil gewoon niet meer. Bij de 40K geef ik eraan toe, ik moet gewoon even wandelen..dit duurt niet lang, want mijn vriend en buurvrouw hoor ik roepen. “Doorlopen, niet opgeven, hup je kan het.” Ik word boos en emotioneel tegelijk. Ik denk bij mezelf, KAN NIE T MEER! Laat me met rust.  Ze blijven roepen, “Je kan het wel, je moet gewoon, je mag het nu niet opgeven.” Inderdaad, ik moet doorgaan! Nog 2 kilometer. De Coolsingel is in zicht, ik trek een sprintje (waar dit vandaan kwam weet ik niet) en voor ik het weet ben ik over de finish. YESSS! De trainingen door de sneeuw en kou zijn ergens goed voor geweest.
Ik begin te huilen als ik mijn vrienden zie. Zonder hen weet ik niet of het mij was gelukt. Trots neem ik mijn medaille en roos in ontvangst en lopen we richting de fiets.  “Ik loop wel naar huis.” Is het enige wat ik nog kan zeggen. Bijna thuis gekomen duiken we een snackbar in, heerlijk zoute patat! Zo’n marathon maakt je hongerig en misselijk tegelijk.

Lieve lezers, vrienden, familie, meiden van girls love 2 run, ontzettend bedankt voor de steun en alle support. Ik ben jullie zeer dankbaar!

Met een eindtijd van 4 uur en 10 min ben ik tevreden. Wie doet er volgend jaar mee?

Heel veel liefs, ♥
Daphna

foto 4 (1)

 

Running: Ik ga een marathon lopen en neem mee

Vandaag is het zover, de marathon staat vandaag op het programma..maar wat trek ik aan? Ja, ik twijfel dus nog steeds. Vriendlief, buurvrouw, moeder, schoonouders, vrienden…ze worden gek van mij. ‘ Daph, het is geen modeshow hoor!’ Nou, dat is het wel. Ik loop alleen goed in mooie kleding. Oké, ik overdrijf. Misschien moet ik toch kiezen voor de best zittende outfit.

Wat gaat er nog meer mee? Er zijn een paar dingen die je echt mee moet nemen tijdens het hardlopen, maar ook voor, tijdens en na de wedstrijd.
-Pet? Ze hebben immers gezegd dat het 20 graden gaat worden
-Zonnebrand? Nee, dat is misschien een beetje overdreven
-Diarreeremmers! Ja, ik ga dus niet onderweg stoppen
-Toiletpapier. Voor als ik toch onderweg hoge nood heb.
-Brufen. Als mijn knie onderweg vervelend gaat doen.
-Dextro Energy. Go GO GO!
-Oordopjes
-Telefoon
-Extra oplader
-Muziek
-Startnummer! Zo, je zou dit maar vergeten.
-Geld
-Ov-chipkaart
-Handdoek. Voor na de wedstrijd
-Schoenen. Lijk me erg handig
-Eten en drinken
-Goed humeur?

Ik heb er onwijs veel zin heb in. Ik heb er zelfs een beetje vertrouwen in. Ik ga er echt van genieten. Straks is het moment. Ik ben er klaar voor. Go GO GO!

II’ll keep you posted!

Liefs, ♥
Daphna

Schermafbeelding 2013-04-13 om 22.33.37

Marathon update: stapelen!

Nog maar 6 dagen, nog maar Z.E.S dagen! Dan moet er gewoon 42.195 kilometer gelopen worden. Serious business kan ik je zeggen.

De laatste dagen vóór de marathon zijn wat de voeding betreft van groot belang. De gemiddelde brandstofvoorraad in je lichaam is te klein om een marathon probleemloos uit te lopen. Dus vanaf nu, stapelen! De hele week eet ik pasta en drink ik water. Ja, alleen maar pasta en water. Nee, grapje..maar hoe dan ook, het is van groot belang om je lichaam te voorzien van de juiste voeding op het juiste moment. Zowel in de voorbereiding als tijdens de marathon. Voeding is de brandstof van je lichaam, de motor waar uiteindelijk alles op draait. Je kunt de beste schoenen hebben (volgens mij ben ik toe aan nieuwe), dé perfecte outfit (wat moet ik aan?), maar als ‘de tank’ leeg is, kom je de man met de hamer ongetwijfeld tegen. Keihard! Was dat niet rond de 33K?Maar wat is nu de juiste brandstof? Op internet zijn diverse strategieën te vinden, ik houd het gewoon bij gezond eten, wat meer pasta en genoeg water drinken. Elk lichaam is toch verschillend en ik denk dat je het zelf gewoon het beste aanvoelt. De tank moet in ieder geval vol zitten.

Dan blijft kleding natuurlijk ook nog steeds van groot belang, we willen immers fit & fabulous aan de start verschijnen. Help, ik weet gewoon nog niet wat ik aan moet trekken. Oh ja, en volgens mij zijn mijn schoenen echt toe aan vervanging. Zal ik nog snel een nieuw paar halen? Ik bedoel, die flexibele Nike Free 5.0 zijn toch gaaf en ik ben gewoon nog steeds in love als het gaat over de Nike Flyknit Lunar. The perfect fit, for the perfect run.

Nike_Flyknit_001_113

Wie zie ik zondag in het startvak en wie staat er aan de kant om aan te moedigen?!

Liefs, ♥
Daphna

Marathon? Bekijk het maar.

“Stik er maar in, die marathon ren ik ECHT niet.” Dit was het enige wat ik gisteren kon uitbrengen na 33K in de wind gelopen te hebben. Ik was er klaar mee, meer dan klaar mee.

IMG_0272Gisterochtend stond ik voor de tweede keer bij de atletiekvereniging in Oud-Beijerland. Door een lezer werd ik erop gewezen dat er een laatste trainingsloop van 32K zou zijn voor de voorbereiding op de marathon. Ik was heel de week erg druk, maar elke keer dwaalden mij gedachten toch af naar die laatste trainingsloop, als dat maar goed zou gaan. Ik was er zo mee bezig dat ik helemaal over de berichten heen had gelezen wanneer het precies zou zijn. Daar stond ik dan met mijn goede gedrag op zaterdagochtend in de kou voor een dichte deur. Een dag te vroeg. Ik kon mezelf wel voor me kop slaan! Maar goed…de volgende dag was de deur wel open en kon de training beginnen.

De vrouwen waren duidelijk in de minderheid en de mannen stonden al overdreven een uur van te voren zenuwachtig heen en weer te lopen met hun drinkflesje om hun middel. Iedereen was voornamelijk met…zichzelf bezig. Er was geen gezelligheid te beleven en om de vraag; “Hoever is het eigenlijk lopen zo’n marathon?” kond niemand lachen. Om 10.00 uur klonk het startsein en liep ik met de groep mee van 5:45 per kilometer. Meestal loop ik gemiddeld sneller, maar het advies bij de inschrijving was om mij niet op mijn tijd te focussen. Onder eigenlijk Siberische weersomstandigheden lopen was namelijk al zwaar genoeg. Het parcours was op het laatste moment gewijzigd, we zouden drie keer hetzelfde rondje rennen zodat je makkelijker kon afhaken. Het  1 voor allen, allen voor 1 gevoel was nergens te bekennen en de mannen wilden het liefst nog een PR neerzetten. Gelukkig was ik niet ‘alleen’ ik had mijn muziek nog. De mensen bij elke drinkpost was ik zeer dankbaar, ook zij stonden daar in de kou. Na het eerste rondje begon mijn maag al te knorren, ik had die ochtend niet veel naar binnen kunnen krijgen. Na 2 rondjes werd ik zelfs een beetje duizelig van de honger en had ik het ECHT helemaal gehad met die wind. Ik liep de hele tijd aan de zijkant en ving hierdoor de volle wind, want nee ze lieten mij echt niet in het midden lopen. Na 23K wilde ik bijna de handdoek in de ring gooien. Wind, kou, geen gezelligheid. Ik wil naar huis, ik wil chocola, thee en lieve mensen om mij heen. Maar ik ging door! Na 28 haakte ik toch af, ik ging langzamer lopen en liet de groep zijn gang gaan. De kilometers die hierna kwamen waren het zwaarste, maar wel het gezelligste. Ik moest die finish halen, alleen. Ik sleepte mezelf voort, ik kon eigenlijk niet meer, van de honger kreeg ik vlekken voor mijn ogen. Ik had suiker nodig! Waarom vond ik hardlopen ook alweer leuk? Dit was namelijk echt niet grappig.

IMG_0270

Ik lach hier misschien wel, maar dat is schijn bedrieg. Ik dacht namelijk dat hier de finish was, helaas ik moest nog een paar honderd meter. Alles in mijn lichaam deed pijn. Toen ik eindelijk de finish bereikte voelde ik niets, ik was helemaal leeg. Ik smachtte naar suiker, naar eten, naar koolhydraten en naar een warme douche.


En die marathon? Die is nog bijna 10K langer….HOE GA IK DIT IN GODSNAAM DOEN?

Liefs,♥
Daphna

CPC loop 2013

IMG_4095

In de snijdende kou door Den Haag, richting Scheveningen en weer terug richting het Malieveld. Een mooi parcours, maar wat was het koud!

De voorspelde sneeuw en de vrieskou deden mijn motivatie geen goed. Ik was ontzettend zenuwachtig, als deze run niet goed zou gaan dan zou het over 5 weken ook een drama worden met de hele marathon. Tot 2 minuten voor het startschot was ik nog aan het twijfelen over mijn outfit. Handschoenen aan? Muts op? Twee runningshirts onder mijn vest? Short over tight? Sokken over sokken? Mijn vriend stuurde ik nog een sms: “Ik wil toch mijn short over mijn broek aan, kan je hem komen brengen, mijn billen vriezen eraf!” Helaas kwam mijn sms niet aan door de drukte een storing op het mobiele netwerk. Dan maar zonder..
Van de energie voor zo’n wedstrijd krijg je het vanzelf warm. De energie is echt geweldig, iedereen is zenuwachtig en de adrenaline stroomt door je lijf. Toen het startschot klonk verdwenen mijn zenuwen als sneeuw voor de zon. Let’s do it!!

startschot

Zoals altijd loopt iedereen de eerste 5 km voor je voeten, ik zocht de fietspaden op om zo slalommend door de mensenmassa heen te gaan. Mijn voeten verkrampten bijna van de kou, mijn benen waren niet warm te krijgen, als dit maar goed ging. Ik wilde niet te hard lopen om verzuring te voorkomen, maar die kou in mijn voeten en benen waren ook niet aangenaam. Toch maar het tempo iets omhoog gooien.

Mijn gemiddelde snelheid verhoogde ik naar 5.10 per kilometer om het maar warmer te krijgen. Na 6 km en wat gedronken te hebben, waren mijn benen eindelijk warm. Ondanks de kou moet je echt blijven drinken, het geeft je net wat meer energie. Onderweg kreeg ik het steeds warmer en mijn muts vond ik eigenlijk een beetje overbodig worden. De warmte steeg mij naar mijn hoofd, tenminste dat denk je dan op zo’n moment. Aan de kant van de weg stonden de toeschouwers dik aangekleed, het zal toch nog wel koud zijn dan. Intussen ging het ook nog sneeuwen en de wind nam toe. Ik kreeg het zwaar, waar bleef die boulevard nou? Ik zag maar geen strand in zicht komen. Na 13 km belde ik mijn vriend, ik moest toch van die muts af. Hij stond op 16K, bij het strand, om mijn muts en kus in ontvangst te nemen. “Ik zie je bij de finish!”

tw_running-track2-by-eranbeckerHet uitzicht bij de boulevard van Scheveningen was mooi, het was wel het zwaarste punt met de meeste wind, maar toen ik dat overleefde en 18K op de borden zag staan wilde ik alleen maar harder lopen en nog harder lopen. Ondertussen begon ik ineens trek te krijgen in patat met mayonaise en langs de weg vielen mij alleen de mensen op die de vieste hotdogs naar binnen zaten te werken, mijn maag begon enorm te knorren. Ik was mijn maaltijd voor na de wedstrijd aan het samenstellen en voor ik het wist kwam de finish kwam in beeld kwam, mijn Nike app gaf aan dat ik nog onder de 1.50 uur liep. Whooo, zo snel! Ik kreeg energie voor 10 en met een eindsprint rende ik naar de finish.

Yoehoooeeee hier ben ik!! De Nike app gaf een tijd van 1.48.15 aan, maar op de website van de CPC loop stond 1.50.30. Een ontzettend mooie tijd. Trots als een pauw ging ik op zoek naar mijn vriend. Maar die was in geen velden of wegen te bekennen. Ik wankelde alle kanten op en met moeite kreeg ik mijn telefoon aan de praat. “Waar ben je?” vroeg ik. “Hoezo? Ben je al over de finish dan? Oh, ik ben nog onderweg.” Hij had gewoon mijn eindsprint gemist! Hij was er gewoon niet. Moe nam ik mijn medaille en flesje AA aan. Yes, I’m ready for the marathon!
Nog 33 dagen en dan is de Rotterdamse marathon. Het moet goed komen, ik geloof erin.

Hebben jullie nog hardloopevenementen op de planning staan?

Liefs,♥
Daphna