Ready to fly?

Nog 1 dag, 14 uur en 15 minuten. Ik ben wat onrustig en de zenuwen beginnen een beetje komen. Mijn startbewijs is binnen, maar ik ben er nog niet klaar voor.
Vanavond is het stapelavond, pasta eten! Veel pasta eten! Morgen ga ik pannenkoeken bakken en wat rustiger aan doen met eten.
Iets wat ik misschien niet zo goed heb gepland is dat ik morgen vrijwilliger ben bij de Kids Run en de Mini marathon (4,2 k). Ik dacht, laat ik eens wat terug doen. Betekent dus dat ik morgen heel de dag op mijn benen moet staan. SHITT..
Ach jammer dan, we zien het wel zondag. Bananen zijn ingeslagen, de pijnstillers en imodiumtabletten moeten nog gehaald worden en verder ben ik er natuurlijk nog lang niet uit in wat voor outfit ik ga lopen.
DSC05022DSC05031

Zijn jullie er klaar voor zondag?
Liefs,♥
Daphna

Advertenties

Together We Beat The Distance!

De twijfel slaat toe, ik word zenuwachtig van elke post op Facebook die over de marathon gaat. De rode vlagen op de Coolsingel geven een duidelijk signaal af dat de marathon echt steeds dichter bij komt. HELP, ik heb nog steeds niet gelopen en voor zondag ga ik dat ook niet meer doen. Ik durf namelijk niet. Ik ben bang dat ik keihard met mijn neus op de feiten word gedrukt en dat na 10 meter de pijn weer in mijn scheenbeen schiet.
startschotToch staat het nog steeds vast dat ik start. Absoluut, die start wil ik gewoon niet missen. De hele tijd krijg ik (vast goed bedoeld) vragen: “Zou je dat nu wel doen? Is dit wel verstandig? Loop je jezelf dan niet kapot?” Nee! Verstandig is het niet! Absoluut niet. Maar volgens mij is geen enkele marathon verstandig om te lopen, het is gewoon een aanslag op je lichaam. Als het volbrengen van een marathon appeltje, eitje zou zijn, deed iedereen het. Ik ken mijn lichaam, ik weet wanneer ik moet stoppen en tot hoe ver ik kan gaan. Ik heb de afspraak met mezelf dat ik stop wanneer ik echt pijn krijg in mijn scheenbeen. Nou na 30 kilometer doet alles pijn en dan ga ik natuurlijk gewoon door! Yeaah! En als ik het boek, Ik, Hardloper, mag geloven, zijn trainingen van 30 kilometer of meer voor een marathon helemaal niet nodig en is 14 kilometer genoeg. Ja! 14 kilometer! De trainingsschema’s in het boek bouwen op naar maximaal 14 kilometer. Snelheid en rustig trainen komen aan bod. Maar nooit langer dan 14 kilometer. Hierover later meer.

Morgen ga ik mijn startnummer ophalen, misschien nog een outfit scoren op de Expo, veel water drinken, pasta’s eten en rust nemen. finishNog drie dagen! Counting down.
Hoe staat het met jullie voorbereidingen?

Liefs,♥
Daphna

Marathon 2014?

Even was ik uit de ‘running’ maar I’m back!
69bad3209116952b4170cc1077c2df60

Hardlopen; het is heerlijk, maar de laatste tijd liep had ik geen lol meer in het lopen.. Trainen voor de Rotterdamse marathon zag ik niet meer zitten en ook mijn korte runs liet ik ook voor wat het was.

Na in 2013 twee Nederlandse marathons te hebben gelopen, was ik opzoek naar een nieuwe sportuitdaging. Ik had mezelf en de rest van wereld namelijk wel bewezen dat ik in staat ben om 42,195K te voet af te leggen. Nu kan ik er natuurlijk voor kiezen om een nieuw PR neer te zetten op 13 april. Deze marathon wel onder de 4 uur te lopen, maar met nog maar 29 dagen te gaan voor de start vraagt dat alleen maar om blessures. Nee, die marathon laat ik voor wat het is. Hoewel, ik ga hem wel lopen hoor! Absoluut, de sfeer, de mensen langs de kant van de straat en alle gezelligheid dat zou ik echt voor geen goud willen missen op mijn verjaardag, maar het is voorlopig wel mijn laatste marathon….denk ik. Oh en heb je toevallig nog een startbewijs over voor de New York marathon dan zeg ik natuurlijk geen nee.

Toch wil ik de komende tijd de focus gaan leggen op korte afstanden, mijn trainingen gaan variëren met korte, krachtige runs, mijn PR op de 5 en 10 K verbeteren en andere sporten gaan ontdekken die helpen om die 5 kilometer onder de 20 minuten te lopen. Afwisseling in sport houdt het leuk en de verschillende prikkels houden het lichaam sterk. Zo wil ik het maximale eruit gaan halen, maar wat ik vooral wil…is weer die kick krijgen als je een geweldige prestatie hebt geleverd en trots op jezelf kan zijn.

Wat  zijn jouw doelen op dit moment?

Liefs, ♥
Daphna

After the marathon

2247667028888cbd872c5f581e2c8294
Twee dagen heb ik met stijve benen rond gestrompeld en traplopen was nog nooit zo moeilijk. Het is duidelijk dat een marathon nogal wat van je lijf vraagt. Ze noemen het lopen van een marathon een aanslag op je lichaam, maar is dit niet wat overdreven? Die stijven benen verdwijnen namelijk na een paar dagen.

Wat gebeurt er eigenlijk met je lichaam tijdens het lopen van een marathon?
Het antwoord kan ik je niet precies geven, mijn medisch kennis op dit vlak gaat helaas niet zo ver. Het is wel duidelijk dat je veel van je spieren vraagt. Tijdens het hardlopen krijgen je benen bij elke stap een dreun van ongeveer drie keer je lichaamsgewicht te verduren. Dit heeft tot gevolg dat je bij de finish twee centimeter kleiner bent geworden! Tijdens het lopen ontstaan in je beenspieren microscopische scheurtjes, waardoor het belangrijk is dat je na de marathon je benen rust geeft voor het herstel hiervan. Niet alleen je beenspieren hebben het zwaar te voortduren tijdens een marathon, eigenlijk wordt er van alle spieren veel gevraagd. Daarom is een goede voorbereiding zo ontzettend belangrijk!

Ook al ben je nog zo goed getraind getraind, vaak treedt na de 25 kilometer vermoeidheid op. Je kan last krijgen van je voeten, knieën, heupen en andere klachten. Van te voren kun je ibuprofen nemen om dit tegen te gaan, maar let hierbij op dat je last van je maag kan krijgen. Gebruik van ontstekingsremmers kan zorgen voor misselijkheid en maag- en darmklachten.

Kramp voorkomen
Kramp kun je krijgen door een combinatie van vermoeidheid en uitdroging in de spier. Of ik de kramp in mijn voet had kunnen voorkomen tijdens de marathon, Ik weet het niet.  Een paar uur intensieve ademhaling lijdt tot een aanzienlijk vochtverlies. Toch had ik goed gedronken voor de start en tijdens de wedstrijd dronk ik braaf bij elke 5 kilometer een bekertje water en AA drank. Te weinig voorbereiding, een andere ondergrond en niet de juiste hardloopschoenen kunnen uiteindelijk ook nog een oorzaak van kramp zijn geweest. Mijn voorbereiding is niet optimaal geweest, de lange duurlopen zijn er bij in geschoten, toch voelde ik me lichamelijk een stuk sterker. De ondergrond is ook van belang voor de belasting van de spier. Eigenlijk is het logisch, als je veel op bospaden traint is de belasting van het asfalt voor de spieren anders en aangezien het Kralingse bos mijn favoriete plek is om trainen lag het hier misschien wel gewoon aan. Aan mijn hardloopschoenen heeft het denk ik niet gelegen. Ze zijn na 1500 kilometer misschien wel toe aan vervanging, ze hebben mij uiteindelijk wel naar de finish gebracht.

Food
De één doet aan een uitgekiend voedingspatroon voor, tijdens en na de marathon en de ander eet alleen de avond voor de wedstrijd een extra bord pasta. Ik hang er een beetje tussenin en eet wat ik lekker vind en eet dat bord extra pasta de dagen voor de wedstrijd. Tijdens de marathon heb ik veel stukjes banaan, mandarijn en een mars op. Na de marathon zijn we rechtstreeks naar de Burger King gereden en wist ik niet hoe snel ik de burger en frietjes naar binnen moest werken! Goddelijk gewoon! De dagen erna heb ik vooral goed gedronken en ook nog koolhydraatrijk voedsel gegeten.

After the marathon
Na een marathon is je weerstand tijdelijk aangetast door de stress van de lichamelijke inspanning. Je bent vatbaarder voor verkoudheid, griep en infecties aan je luchtwegen in de dagen en weken na je wedstrijd. De eerste dagen gaan hoogstwaarschijnlijk gepaard met stijfheid en spierpijn.  Dus op tijd naar bed gaan, goed eten en aan de vitaminepillen is geen overbodige luxe. Zolang je spierpijn hebt wordt het sterk afgeraden weer te beginnen met hardlopen. Het is nu een week geleden dat ik de marathon liep, ik heb mijn lichaam voldoende rust gegeven, de spierpijn is volledig verdwenen en morgen ga ik weer de eerste kilometers maken! De weg naar de 42 kilometer lijkt ontzettend lang, maar ik kan niet wachten om de volgende marathon weer te lopen. Oh ja, en die blaren en het verliezen van teennagels neem ik graag voor lief!

Liefs,♥
Daphna

I did it…Again!

“It hurts up to a point and then it doesn’t get any worse.”- Ann Trason (Ultra marathon runner) 

Tot een paar uur voor aanvang van de marathon twijfelde ik. Kan ik dit wel? Moet ik dit wel doen? De ideale voorbereiding was dit keer ver te zoeken, oh voel ik daar een pijntje in mijn knie? Ik stelde me aan. Ja, ik wil dit en ik kan dit.  Toch?

Als zondagochtend om 06.00 uur de wekker gaat, draai ik me nog een keer om. Wie zet er nu op zondagochtend zo idioot vroeg de wekker. Nog geen 10 seconden later realiseer ik me dat ik dit zelf ben! Aaaah! Er moet vandaag een marathon gelopen worden. 42.195 km. Belachelijke afstand eigenlijk.

Ontbijt
Boterham met appelstroop, schaaltje Griekse yoghurt met noten & banaan, een mandarijn, een glas chocomel en verse sinaasappelsap moet voorlopig even voldoende zijn. Oh en niet te vergeten, het zeer belangrijke imodiumtabletje. Met een volle maag zit ik om 07.00 uur in de auto onderweg naar Amsterdam.

Plassen, plassen, plassen
Bij aankomt in Amsterdam moet ik echt direct mijn blaas legen. De rijen bij de dixies zijn lang, maar ik moet gewoon zo nodig plassen dat ophouden geen optie is. Dat ik niet de enige ben die zenuwachtig is blijkt wel uit de lucht in de dixie. Ik zal je verder besparen wat voor ‘dingen’ ik er nog meer aantrof. Na het ophalen van mijn startnummer, kleed ik me om, eet ik nog een banaan en ….moet ik weer plassen…Dit keer duik ik een normaal toilet in. Ik neem nog snel wat toiletpapier voor onderweg mee, je weet maar nooit.

Startsein
Shit…waar is mijn startvak? Waar moet ik heen? Ready, set, …go! De Kenianen sprinten voorbij, ik begin met iedereen mee te juichen, maar ondertussen ben ik lichtelijk in paniek, waar is mijn startvak? Vraag me dan ook niet hoe ik uiteindelijk ben gestart, maar 10 minuten na het startsein liep ik het Olympisch station uit richting het Vondelpark en..ik moet weer plassen.

Vleugels
De eerste kilometers gaan goed, de snelheid zit er goed in. Misschien ga ik iets te snel en ik besluit wat langzamer te lopen. Ik heb geen idee hoe langzaam, want er komt geen geluid uit mijn oortje. Bij de eerste drinkpost twijfel ik nog of ik moet stoppen voor iets te drinken, ik ga net zo lekker en ik moet nog steeds plassen. Uit voorzorg neem ik toch een bekertje AA en water. Maar aangezien ik echt van elke druppel vocht moet plassen sta ik na 12K toch weer bij een dixie.

Mars, bananen en mandarijnen
Op de 15K staan vriendlief en schoonzusje langs de kant met eten en drinken. Alles smaakt goed en de nodige energie wordt naar binnen gewerkt. Bij 21.1 kilometer kom ik ze nog een keer tegen en ook hier smaakt een mandarijn goddelijk! Net wat ik nodig had.

Kramp
In gedachte ben ik al bijna bij de finish, ik voel me goed en het gaat super lekker en denk bijna..appeltje eitje dit. En dan opeens bij 27 kilometer…KRAMP. Kramp in mijn voet. Ik wil het uitschreeuwen van de pijn, maar mijn lichaam doet niets meer. Verstijft sta ik stil. Ik kan geen stap meer zetten en durf ook geen stap meer te zetten. Gelukkig voel ik dat de kramp weer langzaam wegtrekt, een lieve meneer langs de kant ondersteunt mij nog even en wrijft voorzichtig over mijn voet. Ik moet doorgaan van mezelf. Ik kan dit. Bij de 30K weer kramp en ik word onwijs kwaad op mezelf. Waarom nu?! Ik voel me goed, ik kan dit makkelijk en ik heb nu geen tijd voor kramp. GA WEG! Er wordt naar me geluisterd en de kramp trekt weer heel langzaam weg.

Drinkpost
Ik durf niet hard te lopen, joggen kan je het ook bijna niet noemen, ik schuifel stukje bij beetje naar voren. Bij elke drinkpost neem ik voldoende vocht en bananen tot me. Bij de 38K kom ik niet de man met de hamer tegen, maar schiet er weer kramp in mijn voet. Wat nu? Stop ik? Ga ik nu nog stoppen? Ik ben er bijna. Ik heb zo ontzettend veel pijn, maar ik wil het afmaken. Ik moet over die finishstreep komen. Ik moet gewoon!

Vondelpark
Ondertussen kom ik strompelend bij het Vondelpark aan. Door iedereen word je aangemoedigd: ‘Nog een paar kilometer! Je bent er bijna! You can do it Daphie’ Ik wil wel, maar ik kan niet. De kramp trekt niet weg uit mijn voet en ik durf amper mijn voet voor de andere voet te zetten. Halverwege het Vondelpark stuur ik met de laatste procent batterij een sms naar mijn vriend: ‘Het duurt nog wel even voor ik er ben. Ik heb kramp, maar het komt goed.’
Nog 1 kilometer te gaan, nog 500 meter, tranen lopen over mijn wangen van de pijn, ik krijg van een van de toeschouwers een bosje zonnebloemen, ik moet dit gewoon halen. Ik hoor mijn naam door de luidsprekers, ik word aan alle kanten aangemoedigd, maar de pijn wordt er niet minder op. Nog 100 meter, nog 50 meter, ik ben er bijna. Ik had het liefst een sprint getrokken, maar mijn hele lichaam wil niet meer. Tranen van pijn en van geluk stromen over mijn wangen als ik over de finish kom. Ik. kan. niet. meer.

Eindtijd
Ik heb het gehaald, daar wil ik het bij laten. IK HEB DIE EINDSTREEP GEHAALD!

marathon amsterdam
Liefs,♥
Daphna

Ready to Race!

166b00c223cd51f18425682e7ba3330b
Die Damloop heb ik dan vorige week niet gelopen, maar afgelopen zaterdag heb ik er wel 30K uitgeperst.
Het ging niet makkelijk, maar killing was het nu ook weer niet.

De marathon van Amsterdam komt steeds dichter bij, 19 dagen om precies te zijn. En die wil ik gewoon lopen! Kruipen als het moet. Dit keer gaat het niet om tijd, maar om hem uit te lopen. Natuurlijk zou het gaaf zijn om hem rond de 4 uur te lopen, maar daar ga ik niet vanuit. Had ik maar harder moeten trainen.
Dat harder trainen wil ik echt wel, met alle liefde wil ik tijd vrijmaken voor het hardlopen en het trainen voor de marathon, het lukt me alleen zo slecht.
Het probleem is namelijk echt gebrek aan tijd. Ik vind het heerlijk om met dit herfstachtige weer te lopen, maar niet ’s ochtends of ’s avonds in het donker.
“Maar tijd heb je niet, tijd moet je maken Daph” Dat weet ik, maar er blijven maar 24 uur in een dag zitten.

Maar goed! Afgelopen zaterdag heb ik het toch zonder intensieve training voor elkaar gekregen om 30K te lopen. De nodige pitstops onderweg waren wel nodig, maar het is gelukt. Ik kon best nog wel verder, maar ik had niet meer tijd. En eigenlijk was ik er na zo’n lange afstand ook wel klaar mee. Het was best saai namelijk, geen mensen die je staan toe te juichen, geen bekertjes drinken die worden uitgedeeld, van live music was ook geen sprake. Only, me, myself and I. Normaal heb ik daar wel vrede mee, maar zaterdag was ik het zat om zo lang naar mijn eigen gedachten te luisteren.

Ontdekking!
Ik heb trouwens een geweldige ontdekking gedaan! Oké, dit wiel heb ik niet opnieuw uitvonden maar ik moet het wel even kwijt. Ik krijg namelijk vleugels van Mars. Echt, dit gaf zoveel energie dat ik er helemaal gelukkig van werd. Even dacht ik, geeft deze Mars mij energie of calorieën. Nou hij geef mij energie, ik kon er zo weer 10K op vooruit. Heerlijk. Ik loop de Amsterdamse Marathon dus niet op gezonde bananen, maar op calorie en energierijke marsen haha.
Mars_bar_bitten (1)!

“Toch is 30K nog geen 42 en een beetje” I know, maar het gaat me lukken. Zo niet, dan toch. Kruipen is namelijk dit keer ook toegestaan.
Over mijn runningshoes ben ik nog hard aan het nadenken, worden het namelijk de oude vertrouwde maar toch wel lelijke Asics of ga ik nog voor nieuwe en welke dan? Op mijn Flynits ga ik het namelijk geen 42K volhouden. En als ik nieuwe wil, moet ik wel een beetje gaan opschieten met de kritische zoektocht. Ik wil namelijk stevige, niet te zware, snelle, betaalbare, niet al te lelijke en vooral goede schoenen. Ik heb nog 19 dagen de tijd om mijn hardloopoutfit samen te stellen.

Wie zie ik 20 oktober langs de kant en wie neemt er plaats in een van de startvakken?

Liefs,
Daphna

If you can run a mile, you can run a race.

Van inspiratie naar actie, de nieuwe commercial van Nike. Een commercial zoals een commercial hoort te zijn. Het geeft je energie, het zorgt ervoor dat je grenzen gaat verleggen en te streeft naar het behalen van nieuwe doelen. A little faster, a little higher, a little stronger, a little more! 

Afgelopen zaterdag liep ik 30K, een afstand die ik niet had verwacht te kunnen lopen, toch gebeurde het. Het ging goed, ik had er weer vertrouwen in. kreeg er weer vertrouwen in en dacht bij mezelf: die marathon van Amsterdam…die ga ik starten, die wil ik lopen! ‘Run a mile? Run a race.. Run a MARATHON!’

Al ruim 25 jaar communiceert Nike met dezelfde drie woorden en inmiddels weet (bijna) iedereen het direct op te noemen. Just do it!
De allereerste Just Do It-reclame – maar liefst 25 jaar geleden al.

1993 – Charles Barkley “I am not a role model” 
De NBA-speler Charles Barkley leverde wereldwijde aandacht en discussie op na zijn uitspraak ‘ik ben geen rolmodel’.

1996 – “Good vs Evil
Ken je deze nog? Met een dreamteam aan voetballers en een legendarisch ‘Au Revoir’ van Cantona blijft hij echt hangen.

1996 – “Hello world”
Nike introduceerde de ‘Hello world’-reclame vlak voordat Tiger Woods een wereldster werd.

2004 – “Do Anything”
Wat zou er gebeuren als topsporters een andere sport zouden beoefenen? Nike bracht deze ludieke reclame uit met onder meer Lance Armstrong als bokser in een ring.

2006 – Maria Sharapova “Pretty”
In 2006 begon Sjarapova aan haar opmars in de tenniswereld. In haar begintijd werd er nog veelal & voornamelijk over haar uiterlijk gesproken. Nike wilde op een ludieke manier de aandacht verleggen op haar tennisprestaties en deed dat met een onderstaande commercial.


2006 – Kobe Bryant ”Love Me or Hate Me”
Kobe Bryant ondervond lange tijd veel last van aantijgingen van seksueel misbruik, echter Nike bleef achter de atleet staan. In 2006 ging het sportmerk voor het eerst – nadat de grootste storm was gaan liggen – reclame maken met NBA-speler.

2007 – “No Excuses”
In de sport worden er veel excuses gebruikt om dingen te vermijden. Je herkent er vast een heleboel!  Met de commercial van Matt Scott werd echter de spijker op de kop geslagen: geen excuses meer. Just do it!

2008 – Bottled Courage
In aanloop naar de Spelen in Beijing probeerde Nike de tegenstrijdige momenten van sportief succes en sportprestaties te schetsen.

Wat geeft jou inspiratie?

Liefs, ♥
Daphna

Running: Back in the game

Dingen uitstellen kan ik als de beste, vooral afgelopen week. Er stond 21K op planning om te gaan hardlopen, maar ik had er gewoon ECHT geen zin in. Weet je wel hoever dat is? Elke keer verzon ik een excuus om die afstand niet te lopen, elke keer verzon ik een excuus om die hardloopschoenen maar niet aan te trekken. Hardlopen doe ik immers voor mijn plezier en als het met tegenzin moet, dan doe ik het gewoon niet. Punt. Maar goed, ergens weet ik ook wel dat als ik eenmaal aan het lopen ben, het een heerlijk gevoel geeft. Dus gisterochtend was het klaar met excuses verzinnen, ik ging ervoor!

IMG_5190

Onder het gezelschap van mijn vriend en Diesel, ja we hebben tijdelijk de leukste hond als logé, gingen we op pad. Ik had het zwaar kan ik je vertellen, tja ook een beetje eigen schuld.

IMG_0385

Diesel vond het allemaal reuze interessant. Zo interessant dat hij het presteerde om op een onbewaakt moment uit de bak te springen. Gelukkig kwam hij goed op zijn pootjes terecht.

IMG_5175

Ik heb dan niet veel hardgelopen deze week, maar wel minimaal drie keer per een dag een hond uitgelaten. En onder het uitlaten kan je af en toe ook even een sprintje trekken. Diesel begrijpt het alleen niet als je gaat rennen, dat hij dan niet voor je voeten moet lopen. Toch is zo’n hond als hardloopmaatje wel ontzettend gezellig!

Liefs,♥

Daphna

Let’s …run…?

Ik zal maar gelijk eerlijk zijn en met de deur in huis vallen: Ik heb een aardig dieptepunt bereikt als het om hardlopen gaat.  Ik loop al een paar weken (bijna) niet. En nee, het heeft nog geen eens met tijdsgebrek te maken. Ik heb er gewoon geen zin in.

Ken je dat, het ene moment voelen je benen aan als veertjes en het andere moment zijn ze loodzwaar. Nou mijn benen zijn dus de laatste tijd loodzwaar. Ik heb gewoon niet de energie om mijn hardloopschoenen aan te trekken en mezelf te dwingen om een rondje te lopen. Dit terwijl ik donders goed weet, dat je van hardlopen JUIST energie krijgt.

Brengt mij tot het volgende probleem: de marathon van Amsterdam op 20 oktober.
Van een marathontraining is op dit moment geen sprake. Annemerel en Francien halen mij voortdurend in op de Nike running list en ze zijn ontzettend goed bezig! En ik heb zelfs iemand (Moni) in mijn lijst die vorige maand gewoon teveel kilometers maakte. Toen ze boven de honderd kilometer uitkwam voelde ik mezelf echt heel slecht. Hier moet dus echt serieus verandering in gaan komen. Nog ongeveer 10 weken om hard te trainen.

Trouwens, ik overdrijf wel een klein beetje hoor. Afgelopen zondag heb ik nog in de hitte spierballen staan kweken bij de Bootcamp van Annemerel en Esmee. Hier kwamen de nodige squats en push-ups aan te pas waar ik echt de volgende dag spierpijn van had. Maar het was ontzettend gezellig! Oefeningen die ik in het vervolg dus vaker zou moeten gaan doen. Dus ook de Insanity trainingen moeten er weer aan geloven. Ik ga mijn grenzen weer eens verleggen en mijn afstanden verbeteren! Dus deze ochtend stond daarom ook de eerste 15K op de planning. Echt. Ik heb hem nog gelopen ook. Het was geen snelle 15K, maar het was 15K.

Liefs,
Daphna

P.S. Wie heeft er bruinere benen? Annemerel of ik?

IMG_5047 IMG_5021 IMG_5031 547149_10151807060865135_2130432375_n

Running to Amsterdam

Waarom gaan spontaan al die mensen in de zomer hardlopen? Ik begrijp het echt niet! De laatste dagen spot ik zo rond de middag veel hardlopers die zichzelf in het zweet werken. Met deze zomerse temperaturen lig is toch echt liever aan het strand. Kijk dat je vroeg in de ochtend een rondje maakt kan ik nog begrijpen, maar waarom als de zon zijn hoogtepunt bereikt? Het is toch juist lekker om met een beetje wind die kilometer te maken?

c7da9d595debc85254bd442e9bf017e9

Over kilometers gesproken…die heb ik nog niet echt gemaakt de afgelopen weken. Die marathon moet ik dan ook echt wat serieuzer gaan nemen. Over drie maanden is het zover en ik lig nog absoluut niet op schema. Schema? Ja, misschien moet ik daar maar eens mee gaan beginnen. Het is niet zo dat ik de marathon van Amsterdam niet als een uitdaging zie hoor, hoewel…ik had natuurlijk véél liever de marathon in Berlijn gelopen. Dus als iemand nog de behoefte heeft om zijn ticket voor de marathon in Berlijn af te staan hoor ik het wel. Nee, gekheid. Het is gewoon..tja..luiheid. Ik moet gewoon beginnen met trainen.

Maar goed, ik zit dus nu nog steeds op die bank. Vanochtend wel vroeg een wekker gezet om te gaan hardlopen. De wekker overigens niet genegeerd, ik ben er immers al uit bed, de reden waarom hij zo vroeg stond dan helaas weer wel.

“Log off, shut down, go run”

Ik moet echt aan de slag. Er moet gewerkt worden aan uithoudingsvermogen, kracht, snelheid, mobiliteit en coördinatie.

Misschien moet ik maar gewoon een andere sport gaan zoeken. Zwemmen bijvoorbeeld.

“Shut up and run baby!”

Liefs,♥
Daphna