Rotterdam Marathon 2014- Never again!

Nooit meer zo’n marathon! Het was zwaar en het deed pijn. Ik ben diep gedaan, fysiek en mentaal. Het was eigenlijk gewoon complete waanzin.
IMG_0469Met twee uur slaap sta ik naast mijn bed. De marathon staat vandaag toch echt op het programma. Ik krijg al dagen geen hap door mijn keel. Pannenkoeken, pasta’s, brinta, bananen, de woorden alleen al maken me misselijk. Als een kip zonder kop loop ik een uur voor het startschot zou klinken mijn spullen nog te verzamelen, “Heeft iemand mijn sokken gezien? Of Sport-Bh, oh ja en als je mijn hardloopschoenen nog ergens tegenkomt geef dan een gil.” Gelukkig weten mijn lief en buurmeisje inmiddels hoe ik een paar uur voor een wedstrijd ben en zoeken zij het hele huis door. Het ontbrak bij deze marathon echt aan voorbereiding!
IMG_04711-5 start
Om half 11 klinkt het startschot, neem ik een hap van een pannenkoek, slik ik twee Imodium tabletten door en wurm ik me door de hekken naar het startvak. Voor ik het weet ren ik weg, het helse avontuur is begonnen. Ik schiet wat selfies op de Erasmusburg, sms wat heen en weer, check Facebook & Instagram en geniet van het uitzicht.

IMG_04296-15 km
Daarna is de lol voorbij en denk ik alleen nog maar aan het toilet. De Imodium tabletten doen hun werk niet, het ritme komt er niet goed in en ik verander om de kilometer van snelheid. Na 10 kilometer duik ik de bosjes in, maar daar aangekomen hoef ik ineens niet meer (zucht). Na 15 kilometer ben ik blij dat ik een grote fanclub langs de kant spot, ik neem de tijd om een banaan te eten en loop rustig verder. Die banaan doet wonderen en ik begin weer energie te krijgen alleen de Imodium weigert zijn werk te doen.DSC0525916-29 km
Na 20 kilometer duik ik weer de bosjes in, dit keer met succes! Wat een opluchting! Even verderop staat mijn fanclub weer met bananen en kokoswater te zwaaien en weer neem ik uitgebreid de tijd om even op de foto te gaan, een paar happen te nemen en weer verder te rennen. Na 25 kilometer begin ik het zwaar te krijgen, ik wil eigenlijk alleen maar huilen en vooral niet opgeven.Na 27 kilometer hoor ik mijn naam, spot ik Kirsten en ben ik intens blij om even te mogen leunen tegen het hek. Ik zit er aardig doorheen. Nog 15 kilometer te gaan, ik kan dit. Toch?

30-34 km
Na 30 kilometer bel ik huilend mijn lief. “Lieverd, zeg alsjeblieft dat ik dit kan” was het enige wat ik kon zeggen.  Ik wil niet opgeven, maar ik kan niet meer. Ik had een afspraak me mezelf gemaakt, dat als het niet meer ging ik zou stoppen. Zou dit het moment zijn? Mijn vriend staat op punt 34, weer twijfel ik. Nog 8 kilometer te gaan. Kan ik dit volhouden? Mijn rug doet ontzettend veel pijn. Ik geef al mijn spullen die ik bij me heb aan hem en strompel verder na een korte plaspauze.

35-42 km
Daarna ben ik echt door iedereen aangemoedigd. Ik huil van de pijn in mijn rug, mijn broertje begint al rennend mijn onderrug te masseren en lieve, maar vooral ook strenge woorden toe te spreken. “Je mag nu niet opgeven, jij kan dit, je mag niet gaan lopen, doorgaan, je bent er bijna, op de maat van de muziek rennen, probeer het tempo omhoog te gooien, doorgaan, doorgaan, doorgaan!” Af en toe stop ik even om over te geven. Een ambulancebroerder wil mij aan het infuus leggen, maar hell no. Ik moet nog twee kilometer. “Oké, dan zoek je het maar uit, zo haal je het echt niet” hoor ik hem naroepen. Een vriendin duikt bij de laatste kilometer op, ook zij rent mee richting de finish. Ik kan dit, we zijn er bijna..de Coolsingel is in zicht, de laatste 250 meter trek ik een sprint en kan ik alleen maar huilen. Dit doe ik nooit meer!

Ik heb echt ontzettend veel steun gekregen van iedereen. Jullie hebben mij er echt doorheen gesleept. Bedankt voor alle support,
IMG_0474

Special thanks to:
Aron- Dat je 7 kilometer met mij bent meegelopen, voor je woorden en massage.
Vriendlief, buurvrouw, schoonzusje en broertje- Jullie zijn weer de hele stad doorgegaan om mij aan te moedigen.
Kirsten- Voor je ondersteuning, de banaan en drinken op het punt dat ik het echt nodig had.
Simone, Danique, Stephanie, Jeanieke- Voor de support bij de laatste kilometers.
Annemerel, Marieke, Madelon en Lindsey– We did it!!

Liefs!
Daphna

Advertenties

Ready to fly?

Nog 1 dag, 14 uur en 15 minuten. Ik ben wat onrustig en de zenuwen beginnen een beetje komen. Mijn startbewijs is binnen, maar ik ben er nog niet klaar voor.
Vanavond is het stapelavond, pasta eten! Veel pasta eten! Morgen ga ik pannenkoeken bakken en wat rustiger aan doen met eten.
Iets wat ik misschien niet zo goed heb gepland is dat ik morgen vrijwilliger ben bij de Kids Run en de Mini marathon (4,2 k). Ik dacht, laat ik eens wat terug doen. Betekent dus dat ik morgen heel de dag op mijn benen moet staan. SHITT..
Ach jammer dan, we zien het wel zondag. Bananen zijn ingeslagen, de pijnstillers en imodiumtabletten moeten nog gehaald worden en verder ben ik er natuurlijk nog lang niet uit in wat voor outfit ik ga lopen.
DSC05022DSC05031

Zijn jullie er klaar voor zondag?
Liefs,♥
Daphna

Together We Beat The Distance!

De twijfel slaat toe, ik word zenuwachtig van elke post op Facebook die over de marathon gaat. De rode vlagen op de Coolsingel geven een duidelijk signaal af dat de marathon echt steeds dichter bij komt. HELP, ik heb nog steeds niet gelopen en voor zondag ga ik dat ook niet meer doen. Ik durf namelijk niet. Ik ben bang dat ik keihard met mijn neus op de feiten word gedrukt en dat na 10 meter de pijn weer in mijn scheenbeen schiet.
startschotToch staat het nog steeds vast dat ik start. Absoluut, die start wil ik gewoon niet missen. De hele tijd krijg ik (vast goed bedoeld) vragen: “Zou je dat nu wel doen? Is dit wel verstandig? Loop je jezelf dan niet kapot?” Nee! Verstandig is het niet! Absoluut niet. Maar volgens mij is geen enkele marathon verstandig om te lopen, het is gewoon een aanslag op je lichaam. Als het volbrengen van een marathon appeltje, eitje zou zijn, deed iedereen het. Ik ken mijn lichaam, ik weet wanneer ik moet stoppen en tot hoe ver ik kan gaan. Ik heb de afspraak met mezelf dat ik stop wanneer ik echt pijn krijg in mijn scheenbeen. Nou na 30 kilometer doet alles pijn en dan ga ik natuurlijk gewoon door! Yeaah! En als ik het boek, Ik, Hardloper, mag geloven, zijn trainingen van 30 kilometer of meer voor een marathon helemaal niet nodig en is 14 kilometer genoeg. Ja! 14 kilometer! De trainingsschema’s in het boek bouwen op naar maximaal 14 kilometer. Snelheid en rustig trainen komen aan bod. Maar nooit langer dan 14 kilometer. Hierover later meer.

Morgen ga ik mijn startnummer ophalen, misschien nog een outfit scoren op de Expo, veel water drinken, pasta’s eten en rust nemen. finishNog drie dagen! Counting down.
Hoe staat het met jullie voorbereidingen?

Liefs,♥
Daphna

Don’t let Shin Splints stop you

Met nog maar 8 dagen voor de start van de Rotterdamse marathon begin ik hem behoorlijk te knijpen. Ik heb nu twee weken niet gelopen en de verste afstand die ik in mijn benen heb zitten is al weer twee maanden geleden, 25K.
Schermafbeelding 2014-04-04 om 11.13.17
Mijn nieuwe Adidas schoenen heb ik omgeruild met mijn schoonzusje voor mijn oude vertrouwde Asics Gel Landreth 7.
“Mag ik mijn oude schoenen weer terug, mag jij mijn nieuwe testen!”
Op die Asics heb ik denk ik al ruim 1300K op gelopen, de demping is er inmiddels aardig uit, maar misschien zijn ze mijn redding om de marathon toch nog te kunnen lopen. Of in ieder geval een paar kilometer.
DSC04012
H-Asics-T1A9N-9199-ZoomNever walk alone!
De unieke marathonsfeer, die bruisende start op de Coolsingel, geen andere marathon in Nederland kan de sfeer in Rotterdam denk ik evenaren. Het moment dat Lee Towers vanaf een hoogwerker de deelnemers toezingt, het startschot klinkt en je mag starten met lopen dat is fantastisch. Alleen daarvoor wil ik al op de Coolsingel staan! Mijn schoenen, de man met de hamer, het weer, blessure, er zijn veel facetten die roet in het eten kunnen gooien op 13 april, maar dat ik ga starten staat vast. Het zal absoluut zwaar worden, maar ik hoef hem dan ook niet uit te lopen van mezelf. Ik wil alleen die start gewoon niet missen! Ondertussen ga ik trouw door mijn met rek- en strekoefeningen, laat ik de schoenen nog even in de kast staan en zoek ik alvast mijn outfit uit.

Dus, wie zie ik 13 april in de startvakken en wie staat er met bananen langs het parcours?

Liefs, ♥
Daphna

Huilend en kruipend die finish over?

Een marathon lopen is toch maar 20% fysiek en 80% mentaal, of was het andersom? En wat als je niet aan die 20% training komt en sinds vorige week eigenlijk geblesseerd bent? Nou wat dan? En wat als die 42,195 kilometers over 3 weken op het programma staan en je eigenlijk niet de juiste hardloopschoenen hebt, wel of niet lopen? Starten en finishen op 13 april op de Coolsingel in Rotterdam lijkt de enige optie. Al moet ik huilend en kruipend die finish over. Maar is dit eigenlijk wel verstandig?

Schermafbeelding 2014-03-26 om 08.38.32Blessureleed
Afgelopen zondag ging al vroeg de wekker. Het was duurlooptijd. 30K en het liefst nog een paar kilometer meer. Na 5 kilometer te hebben gelopen keerde ik om en liep ik zachtjes en huilend naar huis. Waar komt die intense pijn aan de voorzijde van mijn scheenbeen ineens vandaan? Volgens Google; Shin splints, niet één bepaalde blessure, maar een verzamelnaam voor allerlei scheenbeenklachten. Een meer wetenschappelijke benaming is ‘mediaal tibiaal stress-syndroom.’ Scheenbeenklachten zijn een van de meest voorkomende overbelastingsblessures bij hardlopers. Meestal is het een samenspel van factoren die verantwoordelijk zijn voor het ontstaan van de pijn. Bijvoorbeeld:

-In een te korte tijd te veel, te vaak en te snel gelopen.
-Eenzijdige trainingsvormen, met name heuveltraining
-Lopen op een harde ondergrond in combinatie met slecht schokabsorberend en ondersteunend schoeisel.
-Verkorte kuitspieren

Fijn om te weten, maar heb ik heb net nieuwe schoenen, niet teveel getraind en al helemaal niet TE hard gelopen. Dus waar komt die pijn vandaan en hoe kom ik er vanaf? Wacht, zei ik daar nieuwe schoenen? Ja! Schoenen die ik net heb aangeschaft om de schokken op te vangen, schoenen die mij zouden helpen om die marathon te voltooien. Het was de tweede keer dat ik op deze schoenen liep en bij de eerste keer lopen voelde ik ook al wat lichte steken in mijn scheenbeen. Ik dacht dat dit kwam omdat ze nieuw waren. Ik zeg je eerlijk, ik ben lichtelijk in paniek. Wat ga ik nu doen? Treuren mag, maar niet te lang, want dat helpt me niet. Lopen op mijn oude schoenen, doorzetten met mijn nieuwe schoenen, rust nemen, marathon wel/niet lopen? Ik ga er nog een nachtje over slapen. Tot die tijd behandel ik de pijnlijke plek een paar keer dag met ijs, doe ik wat rek-oefeningen voor de kuitspieren en duik ik het zwembad in om mijn conditie enigszins op pijl te houden.
39a4978d3b8389e55b8d5cf096e1bc09
Hoe staat het met jullie voorbereidingen voor 13 april?

Liefs,♥
Daphna

Marathon 2014?

Even was ik uit de ‘running’ maar I’m back!
69bad3209116952b4170cc1077c2df60

Hardlopen; het is heerlijk, maar de laatste tijd liep had ik geen lol meer in het lopen.. Trainen voor de Rotterdamse marathon zag ik niet meer zitten en ook mijn korte runs liet ik ook voor wat het was.

Na in 2013 twee Nederlandse marathons te hebben gelopen, was ik opzoek naar een nieuwe sportuitdaging. Ik had mezelf en de rest van wereld namelijk wel bewezen dat ik in staat ben om 42,195K te voet af te leggen. Nu kan ik er natuurlijk voor kiezen om een nieuw PR neer te zetten op 13 april. Deze marathon wel onder de 4 uur te lopen, maar met nog maar 29 dagen te gaan voor de start vraagt dat alleen maar om blessures. Nee, die marathon laat ik voor wat het is. Hoewel, ik ga hem wel lopen hoor! Absoluut, de sfeer, de mensen langs de kant van de straat en alle gezelligheid dat zou ik echt voor geen goud willen missen op mijn verjaardag, maar het is voorlopig wel mijn laatste marathon….denk ik. Oh en heb je toevallig nog een startbewijs over voor de New York marathon dan zeg ik natuurlijk geen nee.

Toch wil ik de komende tijd de focus gaan leggen op korte afstanden, mijn trainingen gaan variëren met korte, krachtige runs, mijn PR op de 5 en 10 K verbeteren en andere sporten gaan ontdekken die helpen om die 5 kilometer onder de 20 minuten te lopen. Afwisseling in sport houdt het leuk en de verschillende prikkels houden het lichaam sterk. Zo wil ik het maximale eruit gaan halen, maar wat ik vooral wil…is weer die kick krijgen als je een geweldige prestatie hebt geleverd en trots op jezelf kan zijn.

Wat  zijn jouw doelen op dit moment?

Liefs, ♥
Daphna

After the marathon

2247667028888cbd872c5f581e2c8294
Twee dagen heb ik met stijve benen rond gestrompeld en traplopen was nog nooit zo moeilijk. Het is duidelijk dat een marathon nogal wat van je lijf vraagt. Ze noemen het lopen van een marathon een aanslag op je lichaam, maar is dit niet wat overdreven? Die stijven benen verdwijnen namelijk na een paar dagen.

Wat gebeurt er eigenlijk met je lichaam tijdens het lopen van een marathon?
Het antwoord kan ik je niet precies geven, mijn medisch kennis op dit vlak gaat helaas niet zo ver. Het is wel duidelijk dat je veel van je spieren vraagt. Tijdens het hardlopen krijgen je benen bij elke stap een dreun van ongeveer drie keer je lichaamsgewicht te verduren. Dit heeft tot gevolg dat je bij de finish twee centimeter kleiner bent geworden! Tijdens het lopen ontstaan in je beenspieren microscopische scheurtjes, waardoor het belangrijk is dat je na de marathon je benen rust geeft voor het herstel hiervan. Niet alleen je beenspieren hebben het zwaar te voortduren tijdens een marathon, eigenlijk wordt er van alle spieren veel gevraagd. Daarom is een goede voorbereiding zo ontzettend belangrijk!

Ook al ben je nog zo goed getraind getraind, vaak treedt na de 25 kilometer vermoeidheid op. Je kan last krijgen van je voeten, knieën, heupen en andere klachten. Van te voren kun je ibuprofen nemen om dit tegen te gaan, maar let hierbij op dat je last van je maag kan krijgen. Gebruik van ontstekingsremmers kan zorgen voor misselijkheid en maag- en darmklachten.

Kramp voorkomen
Kramp kun je krijgen door een combinatie van vermoeidheid en uitdroging in de spier. Of ik de kramp in mijn voet had kunnen voorkomen tijdens de marathon, Ik weet het niet.  Een paar uur intensieve ademhaling lijdt tot een aanzienlijk vochtverlies. Toch had ik goed gedronken voor de start en tijdens de wedstrijd dronk ik braaf bij elke 5 kilometer een bekertje water en AA drank. Te weinig voorbereiding, een andere ondergrond en niet de juiste hardloopschoenen kunnen uiteindelijk ook nog een oorzaak van kramp zijn geweest. Mijn voorbereiding is niet optimaal geweest, de lange duurlopen zijn er bij in geschoten, toch voelde ik me lichamelijk een stuk sterker. De ondergrond is ook van belang voor de belasting van de spier. Eigenlijk is het logisch, als je veel op bospaden traint is de belasting van het asfalt voor de spieren anders en aangezien het Kralingse bos mijn favoriete plek is om trainen lag het hier misschien wel gewoon aan. Aan mijn hardloopschoenen heeft het denk ik niet gelegen. Ze zijn na 1500 kilometer misschien wel toe aan vervanging, ze hebben mij uiteindelijk wel naar de finish gebracht.

Food
De één doet aan een uitgekiend voedingspatroon voor, tijdens en na de marathon en de ander eet alleen de avond voor de wedstrijd een extra bord pasta. Ik hang er een beetje tussenin en eet wat ik lekker vind en eet dat bord extra pasta de dagen voor de wedstrijd. Tijdens de marathon heb ik veel stukjes banaan, mandarijn en een mars op. Na de marathon zijn we rechtstreeks naar de Burger King gereden en wist ik niet hoe snel ik de burger en frietjes naar binnen moest werken! Goddelijk gewoon! De dagen erna heb ik vooral goed gedronken en ook nog koolhydraatrijk voedsel gegeten.

After the marathon
Na een marathon is je weerstand tijdelijk aangetast door de stress van de lichamelijke inspanning. Je bent vatbaarder voor verkoudheid, griep en infecties aan je luchtwegen in de dagen en weken na je wedstrijd. De eerste dagen gaan hoogstwaarschijnlijk gepaard met stijfheid en spierpijn.  Dus op tijd naar bed gaan, goed eten en aan de vitaminepillen is geen overbodige luxe. Zolang je spierpijn hebt wordt het sterk afgeraden weer te beginnen met hardlopen. Het is nu een week geleden dat ik de marathon liep, ik heb mijn lichaam voldoende rust gegeven, de spierpijn is volledig verdwenen en morgen ga ik weer de eerste kilometers maken! De weg naar de 42 kilometer lijkt ontzettend lang, maar ik kan niet wachten om de volgende marathon weer te lopen. Oh ja, en die blaren en het verliezen van teennagels neem ik graag voor lief!

Liefs,♥
Daphna

I did it…Again!

“It hurts up to a point and then it doesn’t get any worse.”- Ann Trason (Ultra marathon runner) 

Tot een paar uur voor aanvang van de marathon twijfelde ik. Kan ik dit wel? Moet ik dit wel doen? De ideale voorbereiding was dit keer ver te zoeken, oh voel ik daar een pijntje in mijn knie? Ik stelde me aan. Ja, ik wil dit en ik kan dit.  Toch?

Als zondagochtend om 06.00 uur de wekker gaat, draai ik me nog een keer om. Wie zet er nu op zondagochtend zo idioot vroeg de wekker. Nog geen 10 seconden later realiseer ik me dat ik dit zelf ben! Aaaah! Er moet vandaag een marathon gelopen worden. 42.195 km. Belachelijke afstand eigenlijk.

Ontbijt
Boterham met appelstroop, schaaltje Griekse yoghurt met noten & banaan, een mandarijn, een glas chocomel en verse sinaasappelsap moet voorlopig even voldoende zijn. Oh en niet te vergeten, het zeer belangrijke imodiumtabletje. Met een volle maag zit ik om 07.00 uur in de auto onderweg naar Amsterdam.

Plassen, plassen, plassen
Bij aankomt in Amsterdam moet ik echt direct mijn blaas legen. De rijen bij de dixies zijn lang, maar ik moet gewoon zo nodig plassen dat ophouden geen optie is. Dat ik niet de enige ben die zenuwachtig is blijkt wel uit de lucht in de dixie. Ik zal je verder besparen wat voor ‘dingen’ ik er nog meer aantrof. Na het ophalen van mijn startnummer, kleed ik me om, eet ik nog een banaan en ….moet ik weer plassen…Dit keer duik ik een normaal toilet in. Ik neem nog snel wat toiletpapier voor onderweg mee, je weet maar nooit.

Startsein
Shit…waar is mijn startvak? Waar moet ik heen? Ready, set, …go! De Kenianen sprinten voorbij, ik begin met iedereen mee te juichen, maar ondertussen ben ik lichtelijk in paniek, waar is mijn startvak? Vraag me dan ook niet hoe ik uiteindelijk ben gestart, maar 10 minuten na het startsein liep ik het Olympisch station uit richting het Vondelpark en..ik moet weer plassen.

Vleugels
De eerste kilometers gaan goed, de snelheid zit er goed in. Misschien ga ik iets te snel en ik besluit wat langzamer te lopen. Ik heb geen idee hoe langzaam, want er komt geen geluid uit mijn oortje. Bij de eerste drinkpost twijfel ik nog of ik moet stoppen voor iets te drinken, ik ga net zo lekker en ik moet nog steeds plassen. Uit voorzorg neem ik toch een bekertje AA en water. Maar aangezien ik echt van elke druppel vocht moet plassen sta ik na 12K toch weer bij een dixie.

Mars, bananen en mandarijnen
Op de 15K staan vriendlief en schoonzusje langs de kant met eten en drinken. Alles smaakt goed en de nodige energie wordt naar binnen gewerkt. Bij 21.1 kilometer kom ik ze nog een keer tegen en ook hier smaakt een mandarijn goddelijk! Net wat ik nodig had.

Kramp
In gedachte ben ik al bijna bij de finish, ik voel me goed en het gaat super lekker en denk bijna..appeltje eitje dit. En dan opeens bij 27 kilometer…KRAMP. Kramp in mijn voet. Ik wil het uitschreeuwen van de pijn, maar mijn lichaam doet niets meer. Verstijft sta ik stil. Ik kan geen stap meer zetten en durf ook geen stap meer te zetten. Gelukkig voel ik dat de kramp weer langzaam wegtrekt, een lieve meneer langs de kant ondersteunt mij nog even en wrijft voorzichtig over mijn voet. Ik moet doorgaan van mezelf. Ik kan dit. Bij de 30K weer kramp en ik word onwijs kwaad op mezelf. Waarom nu?! Ik voel me goed, ik kan dit makkelijk en ik heb nu geen tijd voor kramp. GA WEG! Er wordt naar me geluisterd en de kramp trekt weer heel langzaam weg.

Drinkpost
Ik durf niet hard te lopen, joggen kan je het ook bijna niet noemen, ik schuifel stukje bij beetje naar voren. Bij elke drinkpost neem ik voldoende vocht en bananen tot me. Bij de 38K kom ik niet de man met de hamer tegen, maar schiet er weer kramp in mijn voet. Wat nu? Stop ik? Ga ik nu nog stoppen? Ik ben er bijna. Ik heb zo ontzettend veel pijn, maar ik wil het afmaken. Ik moet over die finishstreep komen. Ik moet gewoon!

Vondelpark
Ondertussen kom ik strompelend bij het Vondelpark aan. Door iedereen word je aangemoedigd: ‘Nog een paar kilometer! Je bent er bijna! You can do it Daphie’ Ik wil wel, maar ik kan niet. De kramp trekt niet weg uit mijn voet en ik durf amper mijn voet voor de andere voet te zetten. Halverwege het Vondelpark stuur ik met de laatste procent batterij een sms naar mijn vriend: ‘Het duurt nog wel even voor ik er ben. Ik heb kramp, maar het komt goed.’
Nog 1 kilometer te gaan, nog 500 meter, tranen lopen over mijn wangen van de pijn, ik krijg van een van de toeschouwers een bosje zonnebloemen, ik moet dit gewoon halen. Ik hoor mijn naam door de luidsprekers, ik word aan alle kanten aangemoedigd, maar de pijn wordt er niet minder op. Nog 100 meter, nog 50 meter, ik ben er bijna. Ik had het liefst een sprint getrokken, maar mijn hele lichaam wil niet meer. Tranen van pijn en van geluk stromen over mijn wangen als ik over de finish kom. Ik. kan. niet. meer.

Eindtijd
Ik heb het gehaald, daar wil ik het bij laten. IK HEB DIE EINDSTREEP GEHAALD!

marathon amsterdam
Liefs,♥
Daphna

Ready….set….

5a2af974789f4c4d4c101bdaa7c8467e
Al drie dagen ligt er een ongeopende envelop op tafel. De envelop met de bevestiging voor de Amsterdamse marathon volgende week zondag. Al weken moet ik de motivatie om te gaan hardlopen uit mijn tenen halen en al dagen heb ik pijn in mijn buik van de gedachte dat ik heb gefaald in de trainingen. Maar hardlopen is toch juist leuk?!

Ja! Hardlopen is onwijs leuk, het is rustgevend en geeft me tegelijkertijd onwijs veel energie en ik word er gewoon gelukkig van. Toch ben ik de laatste tijd geen beste maatjes meer met mijn hardloopschoenen, onze dates verwaarloos ik. Misschien tijd voor nieuwe hardloopschoenen?

Van uitstel komt afstel
Afgelopen april liep ik de Rotterdamse marathon op mijn vertrouwde Asics. Geweldige hardloopschoenen, ze laten me niet in de steek, zijn misschien iets te klein (hoe komt het anders dat ik een paar teennagels mis), niet moeders mooiste, beetje versleten, maar ze hebben mij de vorige keer wel 42 K laten lopen. Gaan ze dat nu weer doen of moet ik toch als de donder op zoek naar een nieuw paar? Zouden nieuwe schoenen mij extra motivatie geven of ga ik daardoor juist nog meer aan mezelf twijfelen. Ik twijfel op dit moment eigenlijk aan alles, mijn gehele outfit. Wat voor weer gaat het worden, weer voor een lange broek, kort broek? Ik weet niet. Alles maakt me op dit moment een beetje onzeker.

Ik heb nog 8 dagen. AAAAAAH NOG 8 DAGEN om mezelf tot rust te brengen.

Liefs, ♥

Daphna

Ready to Race!

166b00c223cd51f18425682e7ba3330b
Die Damloop heb ik dan vorige week niet gelopen, maar afgelopen zaterdag heb ik er wel 30K uitgeperst.
Het ging niet makkelijk, maar killing was het nu ook weer niet.

De marathon van Amsterdam komt steeds dichter bij, 19 dagen om precies te zijn. En die wil ik gewoon lopen! Kruipen als het moet. Dit keer gaat het niet om tijd, maar om hem uit te lopen. Natuurlijk zou het gaaf zijn om hem rond de 4 uur te lopen, maar daar ga ik niet vanuit. Had ik maar harder moeten trainen.
Dat harder trainen wil ik echt wel, met alle liefde wil ik tijd vrijmaken voor het hardlopen en het trainen voor de marathon, het lukt me alleen zo slecht.
Het probleem is namelijk echt gebrek aan tijd. Ik vind het heerlijk om met dit herfstachtige weer te lopen, maar niet ’s ochtends of ’s avonds in het donker.
“Maar tijd heb je niet, tijd moet je maken Daph” Dat weet ik, maar er blijven maar 24 uur in een dag zitten.

Maar goed! Afgelopen zaterdag heb ik het toch zonder intensieve training voor elkaar gekregen om 30K te lopen. De nodige pitstops onderweg waren wel nodig, maar het is gelukt. Ik kon best nog wel verder, maar ik had niet meer tijd. En eigenlijk was ik er na zo’n lange afstand ook wel klaar mee. Het was best saai namelijk, geen mensen die je staan toe te juichen, geen bekertjes drinken die worden uitgedeeld, van live music was ook geen sprake. Only, me, myself and I. Normaal heb ik daar wel vrede mee, maar zaterdag was ik het zat om zo lang naar mijn eigen gedachten te luisteren.

Ontdekking!
Ik heb trouwens een geweldige ontdekking gedaan! Oké, dit wiel heb ik niet opnieuw uitvonden maar ik moet het wel even kwijt. Ik krijg namelijk vleugels van Mars. Echt, dit gaf zoveel energie dat ik er helemaal gelukkig van werd. Even dacht ik, geeft deze Mars mij energie of calorieën. Nou hij geef mij energie, ik kon er zo weer 10K op vooruit. Heerlijk. Ik loop de Amsterdamse Marathon dus niet op gezonde bananen, maar op calorie en energierijke marsen haha.
Mars_bar_bitten (1)!

“Toch is 30K nog geen 42 en een beetje” I know, maar het gaat me lukken. Zo niet, dan toch. Kruipen is namelijk dit keer ook toegestaan.
Over mijn runningshoes ben ik nog hard aan het nadenken, worden het namelijk de oude vertrouwde maar toch wel lelijke Asics of ga ik nog voor nieuwe en welke dan? Op mijn Flynits ga ik het namelijk geen 42K volhouden. En als ik nieuwe wil, moet ik wel een beetje gaan opschieten met de kritische zoektocht. Ik wil namelijk stevige, niet te zware, snelle, betaalbare, niet al te lelijke en vooral goede schoenen. Ik heb nog 19 dagen de tijd om mijn hardloopoutfit samen te stellen.

Wie zie ik 20 oktober langs de kant en wie neemt er plaats in een van de startvakken?

Liefs,
Daphna