Rotterdam Marathon 2014- Never again!

Nooit meer zo’n marathon! Het was zwaar en het deed pijn. Ik ben diep gedaan, fysiek en mentaal. Het was eigenlijk gewoon complete waanzin.
IMG_0469Met twee uur slaap sta ik naast mijn bed. De marathon staat vandaag toch echt op het programma. Ik krijg al dagen geen hap door mijn keel. Pannenkoeken, pasta’s, brinta, bananen, de woorden alleen al maken me misselijk. Als een kip zonder kop loop ik een uur voor het startschot zou klinken mijn spullen nog te verzamelen, “Heeft iemand mijn sokken gezien? Of Sport-Bh, oh ja en als je mijn hardloopschoenen nog ergens tegenkomt geef dan een gil.” Gelukkig weten mijn lief en buurmeisje inmiddels hoe ik een paar uur voor een wedstrijd ben en zoeken zij het hele huis door. Het ontbrak bij deze marathon echt aan voorbereiding!
IMG_04711-5 start
Om half 11 klinkt het startschot, neem ik een hap van een pannenkoek, slik ik twee Imodium tabletten door en wurm ik me door de hekken naar het startvak. Voor ik het weet ren ik weg, het helse avontuur is begonnen. Ik schiet wat selfies op de Erasmusburg, sms wat heen en weer, check Facebook & Instagram en geniet van het uitzicht.

IMG_04296-15 km
Daarna is de lol voorbij en denk ik alleen nog maar aan het toilet. De Imodium tabletten doen hun werk niet, het ritme komt er niet goed in en ik verander om de kilometer van snelheid. Na 10 kilometer duik ik de bosjes in, maar daar aangekomen hoef ik ineens niet meer (zucht). Na 15 kilometer ben ik blij dat ik een grote fanclub langs de kant spot, ik neem de tijd om een banaan te eten en loop rustig verder. Die banaan doet wonderen en ik begin weer energie te krijgen alleen de Imodium weigert zijn werk te doen.DSC0525916-29 km
Na 20 kilometer duik ik weer de bosjes in, dit keer met succes! Wat een opluchting! Even verderop staat mijn fanclub weer met bananen en kokoswater te zwaaien en weer neem ik uitgebreid de tijd om even op de foto te gaan, een paar happen te nemen en weer verder te rennen. Na 25 kilometer begin ik het zwaar te krijgen, ik wil eigenlijk alleen maar huilen en vooral niet opgeven.Na 27 kilometer hoor ik mijn naam, spot ik Kirsten en ben ik intens blij om even te mogen leunen tegen het hek. Ik zit er aardig doorheen. Nog 15 kilometer te gaan, ik kan dit. Toch?

30-34 km
Na 30 kilometer bel ik huilend mijn lief. “Lieverd, zeg alsjeblieft dat ik dit kan” was het enige wat ik kon zeggen.  Ik wil niet opgeven, maar ik kan niet meer. Ik had een afspraak me mezelf gemaakt, dat als het niet meer ging ik zou stoppen. Zou dit het moment zijn? Mijn vriend staat op punt 34, weer twijfel ik. Nog 8 kilometer te gaan. Kan ik dit volhouden? Mijn rug doet ontzettend veel pijn. Ik geef al mijn spullen die ik bij me heb aan hem en strompel verder na een korte plaspauze.

35-42 km
Daarna ben ik echt door iedereen aangemoedigd. Ik huil van de pijn in mijn rug, mijn broertje begint al rennend mijn onderrug te masseren en lieve, maar vooral ook strenge woorden toe te spreken. “Je mag nu niet opgeven, jij kan dit, je mag niet gaan lopen, doorgaan, je bent er bijna, op de maat van de muziek rennen, probeer het tempo omhoog te gooien, doorgaan, doorgaan, doorgaan!” Af en toe stop ik even om over te geven. Een ambulancebroerder wil mij aan het infuus leggen, maar hell no. Ik moet nog twee kilometer. “Oké, dan zoek je het maar uit, zo haal je het echt niet” hoor ik hem naroepen. Een vriendin duikt bij de laatste kilometer op, ook zij rent mee richting de finish. Ik kan dit, we zijn er bijna..de Coolsingel is in zicht, de laatste 250 meter trek ik een sprint en kan ik alleen maar huilen. Dit doe ik nooit meer!

Ik heb echt ontzettend veel steun gekregen van iedereen. Jullie hebben mij er echt doorheen gesleept. Bedankt voor alle support,
IMG_0474

Special thanks to:
Aron- Dat je 7 kilometer met mij bent meegelopen, voor je woorden en massage.
Vriendlief, buurvrouw, schoonzusje en broertje- Jullie zijn weer de hele stad doorgegaan om mij aan te moedigen.
Kirsten- Voor je ondersteuning, de banaan en drinken op het punt dat ik het echt nodig had.
Simone, Danique, Stephanie, Jeanieke- Voor de support bij de laatste kilometers.
Annemerel, Marieke, Madelon en Lindsey– We did it!!

Liefs!
Daphna

Ready to fly?

Nog 1 dag, 14 uur en 15 minuten. Ik ben wat onrustig en de zenuwen beginnen een beetje komen. Mijn startbewijs is binnen, maar ik ben er nog niet klaar voor.
Vanavond is het stapelavond, pasta eten! Veel pasta eten! Morgen ga ik pannenkoeken bakken en wat rustiger aan doen met eten.
Iets wat ik misschien niet zo goed heb gepland is dat ik morgen vrijwilliger ben bij de Kids Run en de Mini marathon (4,2 k). Ik dacht, laat ik eens wat terug doen. Betekent dus dat ik morgen heel de dag op mijn benen moet staan. SHITT..
Ach jammer dan, we zien het wel zondag. Bananen zijn ingeslagen, de pijnstillers en imodiumtabletten moeten nog gehaald worden en verder ben ik er natuurlijk nog lang niet uit in wat voor outfit ik ga lopen.
DSC05022DSC05031

Zijn jullie er klaar voor zondag?
Liefs,♥
Daphna

Marathon 2014?

Even was ik uit de ‘running’ maar I’m back!
69bad3209116952b4170cc1077c2df60

Hardlopen; het is heerlijk, maar de laatste tijd liep had ik geen lol meer in het lopen.. Trainen voor de Rotterdamse marathon zag ik niet meer zitten en ook mijn korte runs liet ik ook voor wat het was.

Na in 2013 twee Nederlandse marathons te hebben gelopen, was ik opzoek naar een nieuwe sportuitdaging. Ik had mezelf en de rest van wereld namelijk wel bewezen dat ik in staat ben om 42,195K te voet af te leggen. Nu kan ik er natuurlijk voor kiezen om een nieuw PR neer te zetten op 13 april. Deze marathon wel onder de 4 uur te lopen, maar met nog maar 29 dagen te gaan voor de start vraagt dat alleen maar om blessures. Nee, die marathon laat ik voor wat het is. Hoewel, ik ga hem wel lopen hoor! Absoluut, de sfeer, de mensen langs de kant van de straat en alle gezelligheid dat zou ik echt voor geen goud willen missen op mijn verjaardag, maar het is voorlopig wel mijn laatste marathon….denk ik. Oh en heb je toevallig nog een startbewijs over voor de New York marathon dan zeg ik natuurlijk geen nee.

Toch wil ik de komende tijd de focus gaan leggen op korte afstanden, mijn trainingen gaan variëren met korte, krachtige runs, mijn PR op de 5 en 10 K verbeteren en andere sporten gaan ontdekken die helpen om die 5 kilometer onder de 20 minuten te lopen. Afwisseling in sport houdt het leuk en de verschillende prikkels houden het lichaam sterk. Zo wil ik het maximale eruit gaan halen, maar wat ik vooral wil…is weer die kick krijgen als je een geweldige prestatie hebt geleverd en trots op jezelf kan zijn.

Wat  zijn jouw doelen op dit moment?

Liefs, ♥
Daphna

Marathon Rotterdam 2013

foto foto (1)

 

 

 

 

 

 

Het was een ervaring, het was zwaar, emotioneel en ontzettend gaaf. De man met de hamer, het weer, mijn schoenen, het eten en drinken, ik heb het allemaal vervloekt, maar alle mensen die hebben staan aanmoedigen ben ik onwijs dankbaar! Echt geweldig.

De avond voor de marathon is het eigenlijk de bedoeling dat je op tijd naar bed gaat en nog goed je rust pakt. Maar ik wilde mijn playlist nog even uitbreiden en voor ik het wist was het middenacht. Daarna schrok ik elk uur wakker omdat ik bang was dat ik me zou verslapen en moest ik de hele tijd naar het toilet. Om 6 uur stond ik klaarwakker naast mijn bed. Met Brinta, pannenkoeken, een boterham met hagelslag en Imodium had ik mijn ontbijt een uur later achter mijn kiezen. Anderhalf uur later vertrok ik met mijn vriend en buurvrouw richting de Coolsingel.Mijn startnummer had ik vrijdag al opgehaald, dus daar hoefde ik mij geen zorgen om te maken.

Op het laatste moment was het toch nog haasten naar het startvak. Eenmaal in het startvak moest ik ontzettend nodig plassen en voor alle dixies stonden enorme rijen. Ik maakte mezelf wijs dat mijn volle blaas vanzelf wel zou wegtrekken na een kilometer. Toen het kanonschot klonk wist ik dat er geen weg meer terug was. LET’s GO!

‘Rustig starten Daph, rustig starten!’ Ik irriteerde mij al snel aan de extreme drukte en de hoeveelheid mensen, maar ik hield mij in. Na een paar kilometer werd het wat rustiger en kon ik doorlopen in mijn eigen tempo. Ik was blij dat ik uiteindelijk voor mijn kortere broek en shirt had gekozen, het was namelijk heerlijk weer. Ik genoot van alle mensen om mij heen en kreeg er echt vleugels van. De eerste drankpost rende ik zo voorbij, bij het laatste kraampje drinken bedacht ik me toch nog en sloeg snel een bekertje water naar achteren. Bij het 13K punt zouden mijn schoonouders staan, al snel spotte ik mijn schoonmoeder, hoorde ik mijn schoonzusje roepen en zag ik mijn vriend met drinken zwaaien. Maar ik liep aan de rechterkant en zij stonden aan de linkerkant en het lukte mij niet om zo snel aan die kant te komen. Ik zwaaide terug en liep vrolijk verder. Het ging lekker, maar ik moest nog steeds plassen. De zon begon te schijnen en iedereen langs de kant was zo vrolijk. Onbekende mensen roepen je naam wat een enorme kick geeft.

Het werd warmer en warmer en ik begon het redelijk benauwd te krijgen. Maar van mijn blaas had ik geen last meer. Netjes nam ik bij de drinkposten 2 bekertjes water en AA. Mijn maag begon na een kilometer of 18K te knorren. Ik begon trek te krijgen. Op de helft van de rit stonden mijn broertjes, vriend en buurvrouw weer met allerlei voedsel. Heerlijk, energie. Toen de Erasmusbrug voor de tweede keer in zicht kwam wist ik dat we echt over de helft waren. Mijn knie begon pijn te doen en mijn kuiten begonnen te zeuren. Op de punten waar ik het totaal niet verwachtte stonden ineens bekende wat je zoveel goed doet. Alleen het werd maar warmer en ik kreeg het steeds zwaarder. Ik begon misselijk te worden, maar dwong mezelf om de stukken banaan te eten die mijn lieve vrienden voor mij hadden. Op het 30 kilometer punt kruis je de mensen die op het punt van de 40 kilometer zitten. Even ging er door mij heen: ‘Als ik nu over het hek klim en gewoon net doe of ik al op de 40K zit, zal iemand dit door hebben?’ Jaloerse gedachte, ik moest gewoon nog 12 kilometer doorbijten. Mijn playlist die ik de vorige avond nog had samengesteld werkte niet echt mee, heel de rit heb ik naar vier dezelfde nummers geluisterd. VIER! Ik weet niet wat er mis was gegaan, ik weet wel dat ik die vier nummers al zat was toen ik er 10K op had zitten, laat staan na 42K.

Vanaf kilometer 34 had ik het echt zwaar, mijn benen wilden niet meer en ik had de hele tijd dorst, maar was te misselijk om ook maar fatsoenlijk een bekertje water te drinken zonder kotsneigingen. Ik wil zo graag even een stukje lopen, ik wil zo graag even tegen een paaltje leunen. Veel mensen om mij heen vallen uit, beginnen te kotsen of krijgen kramp, maar ik moet doorgaan. Een vriendin staat op de 36K met chocomel en water. Ik pak de chocomel aan, maar op de 37K geef het weer af bij mijn broertjes. Ik kan niet meer. Mijn broertje rent een stukje mee, schreeuwt dat ik door moet gaan, maar ik wil gewoon niet meer. Bij de 40K geef ik eraan toe, ik moet gewoon even wandelen..dit duurt niet lang, want mijn vriend en buurvrouw hoor ik roepen. “Doorlopen, niet opgeven, hup je kan het.” Ik word boos en emotioneel tegelijk. Ik denk bij mezelf, KAN NIE T MEER! Laat me met rust.  Ze blijven roepen, “Je kan het wel, je moet gewoon, je mag het nu niet opgeven.” Inderdaad, ik moet doorgaan! Nog 2 kilometer. De Coolsingel is in zicht, ik trek een sprintje (waar dit vandaan kwam weet ik niet) en voor ik het weet ben ik over de finish. YESSS! De trainingen door de sneeuw en kou zijn ergens goed voor geweest.
Ik begin te huilen als ik mijn vrienden zie. Zonder hen weet ik niet of het mij was gelukt. Trots neem ik mijn medaille en roos in ontvangst en lopen we richting de fiets.  “Ik loop wel naar huis.” Is het enige wat ik nog kan zeggen. Bijna thuis gekomen duiken we een snackbar in, heerlijk zoute patat! Zo’n marathon maakt je hongerig en misselijk tegelijk.

Lieve lezers, vrienden, familie, meiden van girls love 2 run, ontzettend bedankt voor de steun en alle support. Ik ben jullie zeer dankbaar!

Met een eindtijd van 4 uur en 10 min ben ik tevreden. Wie doet er volgend jaar mee?

Heel veel liefs, ♥
Daphna

foto 4 (1)

 

Running: Ik ga een marathon lopen en neem mee

Vandaag is het zover, de marathon staat vandaag op het programma..maar wat trek ik aan? Ja, ik twijfel dus nog steeds. Vriendlief, buurvrouw, moeder, schoonouders, vrienden…ze worden gek van mij. ‘ Daph, het is geen modeshow hoor!’ Nou, dat is het wel. Ik loop alleen goed in mooie kleding. Oké, ik overdrijf. Misschien moet ik toch kiezen voor de best zittende outfit.

Wat gaat er nog meer mee? Er zijn een paar dingen die je echt mee moet nemen tijdens het hardlopen, maar ook voor, tijdens en na de wedstrijd.
-Pet? Ze hebben immers gezegd dat het 20 graden gaat worden
-Zonnebrand? Nee, dat is misschien een beetje overdreven
-Diarreeremmers! Ja, ik ga dus niet onderweg stoppen
-Toiletpapier. Voor als ik toch onderweg hoge nood heb.
-Brufen. Als mijn knie onderweg vervelend gaat doen.
-Dextro Energy. Go GO GO!
-Oordopjes
-Telefoon
-Extra oplader
-Muziek
-Startnummer! Zo, je zou dit maar vergeten.
-Geld
-Ov-chipkaart
-Handdoek. Voor na de wedstrijd
-Schoenen. Lijk me erg handig
-Eten en drinken
-Goed humeur?

Ik heb er onwijs veel zin heb in. Ik heb er zelfs een beetje vertrouwen in. Ik ga er echt van genieten. Straks is het moment. Ik ben er klaar voor. Go GO GO!

II’ll keep you posted!

Liefs, ♥
Daphna

Schermafbeelding 2013-04-13 om 22.33.37

Mijn dank is groot meneer de fysio

Ja! Ik voel iets. Ja echt. En ik zie ook iets.

Ik voel pijntjes in mijn knie en ik zie beren op mijn pad. Paniek.
Misschien zijn het de zenuwen en zit het allemaal tussen mijn oren, maar bijna elke spier in mijn lichaam doet pijn. Gelukkig kon ik vanochtend om 07.30 uur nog terecht bij de fysio. Na een toch wel pijnlijke massage werd mijn been ingetapet en moet ik dit tot en met zondag laten zitten. Hij drukte mij op het hart dat het moest goed komen, gewoon op karater lopen en je hebt zelf die handdoek in de hand. Mijn dank is zéér groot en mijn paniek…die is afgenomen.

Aansteller.
tumblr_ln0vabXNfw1qjp52no1_500

 

Marathon update: stapelen!

Nog maar 6 dagen, nog maar Z.E.S dagen! Dan moet er gewoon 42.195 kilometer gelopen worden. Serious business kan ik je zeggen.

De laatste dagen vóór de marathon zijn wat de voeding betreft van groot belang. De gemiddelde brandstofvoorraad in je lichaam is te klein om een marathon probleemloos uit te lopen. Dus vanaf nu, stapelen! De hele week eet ik pasta en drink ik water. Ja, alleen maar pasta en water. Nee, grapje..maar hoe dan ook, het is van groot belang om je lichaam te voorzien van de juiste voeding op het juiste moment. Zowel in de voorbereiding als tijdens de marathon. Voeding is de brandstof van je lichaam, de motor waar uiteindelijk alles op draait. Je kunt de beste schoenen hebben (volgens mij ben ik toe aan nieuwe), dé perfecte outfit (wat moet ik aan?), maar als ‘de tank’ leeg is, kom je de man met de hamer ongetwijfeld tegen. Keihard! Was dat niet rond de 33K?Maar wat is nu de juiste brandstof? Op internet zijn diverse strategieën te vinden, ik houd het gewoon bij gezond eten, wat meer pasta en genoeg water drinken. Elk lichaam is toch verschillend en ik denk dat je het zelf gewoon het beste aanvoelt. De tank moet in ieder geval vol zitten.

Dan blijft kleding natuurlijk ook nog steeds van groot belang, we willen immers fit & fabulous aan de start verschijnen. Help, ik weet gewoon nog niet wat ik aan moet trekken. Oh ja, en volgens mij zijn mijn schoenen echt toe aan vervanging. Zal ik nog snel een nieuw paar halen? Ik bedoel, die flexibele Nike Free 5.0 zijn toch gaaf en ik ben gewoon nog steeds in love als het gaat over de Nike Flyknit Lunar. The perfect fit, for the perfect run.

Nike_Flyknit_001_113

Wie zie ik zondag in het startvak en wie staat er aan de kant om aan te moedigen?!

Liefs, ♥
Daphna

Who’s in for a trip to the Paris Marathon?

Twee weken terug liep ik de halve marathon in Amsterdam in een tijd van 1.54! Jaaa ik kan het niet vaak genoeg zeggen. Ben er gewoon nog steeds een beetje trots op. Een week lang had ik spierpijn, at ik voor 10 personen op een dag en had ik het gevoel dat ik alleen nog maar meer wilde. Ik wil gewoon die marathon lopen!

Afgelopen april liep ik de 5K met de Rotterdamse marathon en riep ik nadat ik de finish had gehaald, volgend jaar loop ik de ECHTE! Een half jaar later liep ik de halve marathon in Amsterdam. Dus april 2013 loop ik de hele. Toch?

In een half jaar tijd ben ik van 5K van net onder de 30 minuten naar een recordtijd van 18.49 minuten gegaan en is mijn knieblessure (bijna) zo goed als weg. Wat ben ik toch blij dat ik die spuuglelijke Asics schoenen had aangeschaft en naar een fysio ben gegaan.

Paris or Rotterdam?
Wordt het in april de marathon in Rotterdam of in Parijs lopen? Ik zou hem heel graag in Parijs lopen (Paris is always a good idea). Mijn opa liep hem jaren geleden daar en eigenlijk zou ik hem moeten opvolgen toch? Maar wie gaat er mee naar Parijs? Ik spreek de taal niet laat staan dat ik begrijp wat er op alle bordje staat geschreven. Nee, ik ga niet alleen. Maar laten we eerst de Bruggenloop van 15K in december lopen.

Who’s in for a trip to the Paris Marathon?

Liefs,♥
Daphna