Running: Back in the game

Dingen uitstellen kan ik als de beste, vooral afgelopen week. Er stond 21K op planning om te gaan hardlopen, maar ik had er gewoon ECHT geen zin in. Weet je wel hoever dat is? Elke keer verzon ik een excuus om die afstand niet te lopen, elke keer verzon ik een excuus om die hardloopschoenen maar niet aan te trekken. Hardlopen doe ik immers voor mijn plezier en als het met tegenzin moet, dan doe ik het gewoon niet. Punt. Maar goed, ergens weet ik ook wel dat als ik eenmaal aan het lopen ben, het een heerlijk gevoel geeft. Dus gisterochtend was het klaar met excuses verzinnen, ik ging ervoor!

IMG_5190

Onder het gezelschap van mijn vriend en Diesel, ja we hebben tijdelijk de leukste hond als logé, gingen we op pad. Ik had het zwaar kan ik je vertellen, tja ook een beetje eigen schuld.

IMG_0385

Diesel vond het allemaal reuze interessant. Zo interessant dat hij het presteerde om op een onbewaakt moment uit de bak te springen. Gelukkig kwam hij goed op zijn pootjes terecht.

IMG_5175

Ik heb dan niet veel hardgelopen deze week, maar wel minimaal drie keer per een dag een hond uitgelaten. En onder het uitlaten kan je af en toe ook even een sprintje trekken. Diesel begrijpt het alleen niet als je gaat rennen, dat hij dan niet voor je voeten moet lopen. Toch is zo’n hond als hardloopmaatje wel ontzettend gezellig!

Liefs,♥

Daphna

Advertenties

Dat kan sneller!

Afgelopen zondagmorgen schreef ik om 7 uur ’s ochtends dat ik toch echt geen excuus had om niet te gaan hardlopen.
Rond 10.00 uur stond ik daadwerkelijk buiten om 20K te gaan hardlopen, nadat ik een heerlijk ontbijtje ophad van croissantjes en fruitsapjes. Daar staat toch eigenlijk ook een zondag voor. Uitslapen, croissantjes, heel de dag in je pyjama zitten, filmpjes kijken in bed, chocola eten en misschien nog een wandeling door het bos. Nou croissantjes eten liet ik in ieder geval niet voorbij gaan.
Omdat ik besloot 20K te lopen, betekende dat ik ook ergens onderweg iets moest drinken. Van hardlopen krijg je dorst! En drinken is belangrijk. Nee geen wijtjes ofzo, doe maar gewoon water. Helaas kon ik niemand vinden die met bananen onderweg stond, wie biedt zich aan voor de volgende keer? Maar goed…ik ging met een flesje Crystal clear op pad. Dit verstopte ik onder een struik in het park. Na 10K zou ik dit punt namelijk nog een keer naderen, mooi moment om iets te drinken.

De eerste 5K waren hel! Wat was er aan de hand? Ik had geen zin, mijn benen wilde niet, ik begon misselijk te worden (croissantjes toch maar afschaffen voor een run?), mijn oren begonnen te suizen, ik werd duizelig en halverwege de Erasmusbrug trok ik het echt niet meer. Ik voelde mij ontbijt naar boven komen en versierde hier niet veel later de Erasmusbrug mee. NEEE, hoe kan dit?? Waar is mijn conditie? Langzaam (lees kruipend) ging ik de Erasmusbrug af. Eenmaal beneden dacht ik bij mezelf: Hallo! Stel je niet aan! Je hebt nog zeker 15K te gaan en die ga je volbrengen ook!
Prima! Maar na 7K voelde ik mij weer misselijk worden, Neeee! Doorzetten, over 2K ligt je flesje drinken op je te wachten en dan mag je even stoppen. En inderdaad. De struik waar ik mijn flesje onder had verstopt zag ik steeds dichter bijkomen…maar…..WAAR IS MIJN FLESJE!!!!! Gewoon weg! Hoe kan dit nu? Wie haalt er nu op een zondagmorgen een flesje drinken weg van onder een struik? Wie had er zo’n dorst? Wat ging ik nu doen, ik kon omdraaien en naar huis lopen of gewoon nog 10K lopen zonder iets te drinken. Ik rende nog een klein rondje door het park om te kijken of ik wel naar de juiste struik was gelopen, maar helaas nergens wat te vinden. En waarom woon in ook niet gewoon in Australie, daar hebben ze gewoon om de honderd meter een waterpunt in een park. Hier laten ze je gewoon uitdrogen. Maar goed, ik was ervan overtuigd dat ik best nog 10K zonder water kon lopen.

Zo gezegd, zo gedaan. De tweede versie van de 10K ging stukke beter. Geen croissantjes die halverwege opkwamen, geen oren die aan het suizen waren. Nee het ging goed. De 20K kwam in zicht. Om het mooi af te maken deed ik er nog een 1K bij, zo en de halve marathon is ook weer gelopen op de zondagmorgen. Tijd: 2 uur 6 min. Veel langzamer als toen in Amterdam, maar goed…Ik kan weer trots zijn op mezelf.

Note to myself: Geen croissantjes eten voor een run!

Liefs,♥
Daphna

who run the world?

50 tinten grijs
Tjonge jonge jonge wat een ellendig weer was het gisteren. De dag dat ik de halve marathon nog net niet in de sneeuw hoefde te lopen. Oké, ik overdrijf maar zo voelde het wel.

Rond half 10 vertrok ik samen met vriendlief richting Amsterdam, en de lucht was 50 tinten grijs. Ik dacht dat we een zonnetje hadden afgesproken met een minimale temperatuur van rond de 17 graden. Mijn hardloopkleding plus daarover mijn trainingsbroek en een dikke trui trok ik thuis al aan met als idee dan ben ik snel omgekleed als ik op locatie ben. Een uur voor de start had ik dezelfde kleding nog aan en 15 minuten voor de start nog. Bijna besloot ik om in die heerlijk warme trainingsbroek en trui de halve marathon te gaan lopen. Wat een kou zeg. Waarin ging ik nu lopen? STRESS! HELPPP!

 Bananen bananen bananen
Door de stress kreeg ik geen hap door mijn keel, maar ik moest bananen en nog meer bananen eten, hoe hield ik anders de run vol? Alle bananen en powerfood dat was ingekocht was ik uiteindelijk helemaal vergeten mee te nemen richting Amsterdam. Gelukkig waren er overal bananen te koop.
Nadat ik mijn startnummer had opgehaald (hier stond helaas nog steeds René op) werd ik iets rustiger en nam ik de tijd om even wat te eten. Nog een uur de tijd om mijn startvak te vinden en een beslissing te maken wat ik nu precies aan zou gaan trekken tijdens de run.

Startvak
Omdat ik een startbewijs van een ene mannelijke René had overgenomen en deze beste man de halve marathon van plan was te lopen binnen 1 uur en 45 min was mijn startvak redelijk vooraan. 15 minuten voor de start nam ik een ibuprofen, Imodium en een grote slok water. Trok ik voorzichtig mijn trui, hardloopvest en het vest daar weer onder uit en daar stond ik dan in mijn t-shirt! Nog even langs een dixie om de laatste zenuwen te lozen en snel ging ik tussen alle mensen staan in het startvak om wat warmte van hen op te nemen haha. Mijn Spotify playlist startte ik alvast, concentreerde mij op de start en zag ik beweging komen! In mijn enthousiasme drukte ik vervolgens ook op startknop van de Nike app, maar ik was nog helemaal niet voorbij het startpunt. Ach, alles was nu in ieder geval ready!

And go!
Shittt, ik moest plassen. Zou ik nog even snel….Nee, ik liep door.
De eerste drie kilometer gingen onwijs langzaam. Ik irriteerde mij aan de hoeveelheid (langzame) mensen om mij heen. Door elk zichtbaar gaatje propte ik mij heen. Ik begrijp dat je niet een al te snelle start wil maken en je energie goed wil verdelen, maar je mag best doorlopen! Stoepje op, stoepje af, slalommend om iedereen heen. Ging ik nu veel te snel? Iedereen met zo’n fancy horloge die alles kan bijhouden weet precies hoe hard hij loopt, ik had mijn telefoon in mijn hardloopbroek zitten in een vakje aan de achterkant en moest elke keer goed luisteren om te horen hoe hard ik nu eigenlijk liep en dat ging niet samen met de roes waarin ik zat. Het gevoel dat ik moest plassen was gelukkig in geen velden of wegen te bekennen. Goed moment om dankbaar gebruik te maken van het eerste waterpunt. Tenminste ik dacht dat het water was, maar toen ik een slok nam (driekwart droop langs mijn mond op mijn shirt) proefde ik AA, Yes suikersss! Met die gedachte kreeg ik zoveel energie dat ik alleen maar sneller wilde rennen. Van elk ‘water’ punt nam ik gretig gebruik, zonder te stoppen, de bananen zijn een uitvinding en de sponzen hield ik zo lang mogelijk in mijn hand om de plakkerigheid van de AA hiermee weg te poetsen. (Voortaan leg ik eerst overal bananen en sponzen neer als ik een lange afstand ga lopen haha)

Come fly with me
Ik had elke keer geen idee op hoeveel km ik zat, want ik zag alleen de afstanden van de marathon nog staan. Nu ging ik erg lekker, maar ik zat echt niet op de 35 K zoals ik op het bord zag staan. Vriendlief had mij verteld dat ik de Amstel twee keer zou passeren en bij de tweede keer moest ik nog even doorbijten en als ik dan eenmaal door het Vondelpark zou lopen dan zou ik er bijna zijn. Nou beide keren Amstel heb ik gemist en het Vondelpark duurde maar een duurde maar. Ik zag alleen maar bomen en mensen. Oh ja, het Vondelpark dat betekent dat ik er bijna ben. Hè, echt waar? Jaaa! Ik ben er gewoon bijna! Ik wilde alleen maar sneller en sneller lopen, mijn spons die ik nog in mijn handen had gooide ik over mijn schouder (sorry! ) en ik ging ervoor. I can do this, I can do this, I can do THIS!!! Bijna vliegend loop ik het Olympisch Stadion al binnen. Overal zijn mensen, Ik zwaai naar iedereen, gooi mijn handen in de lucht, nog 100 meter, nog 50 en jaaaaaa ik ben over de finish!

Bamm!
Het moment dat ik over de finish kwam stopte iedereen abrupt voor mij, ik voelde dat ik door mijn benen ging zakken, ik trilde over mijn hele lichaam, maar de mensen voor mij bleven stil staan. Nee Daph, nog even volhouden, niet in elkaar zakken. De vrijwilligers met de medailles liep ik straal voorbij, nog steeds zat ik een beetje in een trance. Ik wilde vriendlief bellen, maar geen bereik. Toen kwam er een vrouw naar mij toe, deed mijn medaille om en met een grote glimlach loop ik het stadion uit.

Ik heb hem gewoon uitgelopen en dat binnen 2 uur. Mijn netto eindtijd is 1:54 uur, hoe heb ik dit voor elkaar gekregen? Ik ben zo blij.

Bedankt voor alle felicitaties en succeswensen, volgende keer de hele marathon? Wie loopt er mee? Ik heb al één slachtoffer gevonden, mijn opa. Hij doet graag mee, gaat alleen wel met de auto vertelde hij. Is goed hoor opa! Wedden dat je als eerste over de finish komt.

Liefs,♥
Daphna