I did it…Again!

“It hurts up to a point and then it doesn’t get any worse.”- Ann Trason (Ultra marathon runner) 

Tot een paar uur voor aanvang van de marathon twijfelde ik. Kan ik dit wel? Moet ik dit wel doen? De ideale voorbereiding was dit keer ver te zoeken, oh voel ik daar een pijntje in mijn knie? Ik stelde me aan. Ja, ik wil dit en ik kan dit.  Toch?

Als zondagochtend om 06.00 uur de wekker gaat, draai ik me nog een keer om. Wie zet er nu op zondagochtend zo idioot vroeg de wekker. Nog geen 10 seconden later realiseer ik me dat ik dit zelf ben! Aaaah! Er moet vandaag een marathon gelopen worden. 42.195 km. Belachelijke afstand eigenlijk.

Ontbijt
Boterham met appelstroop, schaaltje Griekse yoghurt met noten & banaan, een mandarijn, een glas chocomel en verse sinaasappelsap moet voorlopig even voldoende zijn. Oh en niet te vergeten, het zeer belangrijke imodiumtabletje. Met een volle maag zit ik om 07.00 uur in de auto onderweg naar Amsterdam.

Plassen, plassen, plassen
Bij aankomt in Amsterdam moet ik echt direct mijn blaas legen. De rijen bij de dixies zijn lang, maar ik moet gewoon zo nodig plassen dat ophouden geen optie is. Dat ik niet de enige ben die zenuwachtig is blijkt wel uit de lucht in de dixie. Ik zal je verder besparen wat voor ‘dingen’ ik er nog meer aantrof. Na het ophalen van mijn startnummer, kleed ik me om, eet ik nog een banaan en ….moet ik weer plassen…Dit keer duik ik een normaal toilet in. Ik neem nog snel wat toiletpapier voor onderweg mee, je weet maar nooit.

Startsein
Shit…waar is mijn startvak? Waar moet ik heen? Ready, set, …go! De Kenianen sprinten voorbij, ik begin met iedereen mee te juichen, maar ondertussen ben ik lichtelijk in paniek, waar is mijn startvak? Vraag me dan ook niet hoe ik uiteindelijk ben gestart, maar 10 minuten na het startsein liep ik het Olympisch station uit richting het Vondelpark en..ik moet weer plassen.

Vleugels
De eerste kilometers gaan goed, de snelheid zit er goed in. Misschien ga ik iets te snel en ik besluit wat langzamer te lopen. Ik heb geen idee hoe langzaam, want er komt geen geluid uit mijn oortje. Bij de eerste drinkpost twijfel ik nog of ik moet stoppen voor iets te drinken, ik ga net zo lekker en ik moet nog steeds plassen. Uit voorzorg neem ik toch een bekertje AA en water. Maar aangezien ik echt van elke druppel vocht moet plassen sta ik na 12K toch weer bij een dixie.

Mars, bananen en mandarijnen
Op de 15K staan vriendlief en schoonzusje langs de kant met eten en drinken. Alles smaakt goed en de nodige energie wordt naar binnen gewerkt. Bij 21.1 kilometer kom ik ze nog een keer tegen en ook hier smaakt een mandarijn goddelijk! Net wat ik nodig had.

Kramp
In gedachte ben ik al bijna bij de finish, ik voel me goed en het gaat super lekker en denk bijna..appeltje eitje dit. En dan opeens bij 27 kilometer…KRAMP. Kramp in mijn voet. Ik wil het uitschreeuwen van de pijn, maar mijn lichaam doet niets meer. Verstijft sta ik stil. Ik kan geen stap meer zetten en durf ook geen stap meer te zetten. Gelukkig voel ik dat de kramp weer langzaam wegtrekt, een lieve meneer langs de kant ondersteunt mij nog even en wrijft voorzichtig over mijn voet. Ik moet doorgaan van mezelf. Ik kan dit. Bij de 30K weer kramp en ik word onwijs kwaad op mezelf. Waarom nu?! Ik voel me goed, ik kan dit makkelijk en ik heb nu geen tijd voor kramp. GA WEG! Er wordt naar me geluisterd en de kramp trekt weer heel langzaam weg.

Drinkpost
Ik durf niet hard te lopen, joggen kan je het ook bijna niet noemen, ik schuifel stukje bij beetje naar voren. Bij elke drinkpost neem ik voldoende vocht en bananen tot me. Bij de 38K kom ik niet de man met de hamer tegen, maar schiet er weer kramp in mijn voet. Wat nu? Stop ik? Ga ik nu nog stoppen? Ik ben er bijna. Ik heb zo ontzettend veel pijn, maar ik wil het afmaken. Ik moet over die finishstreep komen. Ik moet gewoon!

Vondelpark
Ondertussen kom ik strompelend bij het Vondelpark aan. Door iedereen word je aangemoedigd: ‘Nog een paar kilometer! Je bent er bijna! You can do it Daphie’ Ik wil wel, maar ik kan niet. De kramp trekt niet weg uit mijn voet en ik durf amper mijn voet voor de andere voet te zetten. Halverwege het Vondelpark stuur ik met de laatste procent batterij een sms naar mijn vriend: ‘Het duurt nog wel even voor ik er ben. Ik heb kramp, maar het komt goed.’
Nog 1 kilometer te gaan, nog 500 meter, tranen lopen over mijn wangen van de pijn, ik krijg van een van de toeschouwers een bosje zonnebloemen, ik moet dit gewoon halen. Ik hoor mijn naam door de luidsprekers, ik word aan alle kanten aangemoedigd, maar de pijn wordt er niet minder op. Nog 100 meter, nog 50 meter, ik ben er bijna. Ik had het liefst een sprint getrokken, maar mijn hele lichaam wil niet meer. Tranen van pijn en van geluk stromen over mijn wangen als ik over de finish kom. Ik. kan. niet. meer.

Eindtijd
Ik heb het gehaald, daar wil ik het bij laten. IK HEB DIE EINDSTREEP GEHAALD!

marathon amsterdam
Liefs,♥
Daphna

Advertenties

2 thoughts on “I did it…Again!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s