After the marathon

2247667028888cbd872c5f581e2c8294
Twee dagen heb ik met stijve benen rond gestrompeld en traplopen was nog nooit zo moeilijk. Het is duidelijk dat een marathon nogal wat van je lijf vraagt. Ze noemen het lopen van een marathon een aanslag op je lichaam, maar is dit niet wat overdreven? Die stijven benen verdwijnen namelijk na een paar dagen.

Wat gebeurt er eigenlijk met je lichaam tijdens het lopen van een marathon?
Het antwoord kan ik je niet precies geven, mijn medisch kennis op dit vlak gaat helaas niet zo ver. Het is wel duidelijk dat je veel van je spieren vraagt. Tijdens het hardlopen krijgen je benen bij elke stap een dreun van ongeveer drie keer je lichaamsgewicht te verduren. Dit heeft tot gevolg dat je bij de finish twee centimeter kleiner bent geworden! Tijdens het lopen ontstaan in je beenspieren microscopische scheurtjes, waardoor het belangrijk is dat je na de marathon je benen rust geeft voor het herstel hiervan. Niet alleen je beenspieren hebben het zwaar te voortduren tijdens een marathon, eigenlijk wordt er van alle spieren veel gevraagd. Daarom is een goede voorbereiding zo ontzettend belangrijk!

Ook al ben je nog zo goed getraind getraind, vaak treedt na de 25 kilometer vermoeidheid op. Je kan last krijgen van je voeten, knieën, heupen en andere klachten. Van te voren kun je ibuprofen nemen om dit tegen te gaan, maar let hierbij op dat je last van je maag kan krijgen. Gebruik van ontstekingsremmers kan zorgen voor misselijkheid en maag- en darmklachten.

Kramp voorkomen
Kramp kun je krijgen door een combinatie van vermoeidheid en uitdroging in de spier. Of ik de kramp in mijn voet had kunnen voorkomen tijdens de marathon, Ik weet het niet.  Een paar uur intensieve ademhaling lijdt tot een aanzienlijk vochtverlies. Toch had ik goed gedronken voor de start en tijdens de wedstrijd dronk ik braaf bij elke 5 kilometer een bekertje water en AA drank. Te weinig voorbereiding, een andere ondergrond en niet de juiste hardloopschoenen kunnen uiteindelijk ook nog een oorzaak van kramp zijn geweest. Mijn voorbereiding is niet optimaal geweest, de lange duurlopen zijn er bij in geschoten, toch voelde ik me lichamelijk een stuk sterker. De ondergrond is ook van belang voor de belasting van de spier. Eigenlijk is het logisch, als je veel op bospaden traint is de belasting van het asfalt voor de spieren anders en aangezien het Kralingse bos mijn favoriete plek is om trainen lag het hier misschien wel gewoon aan. Aan mijn hardloopschoenen heeft het denk ik niet gelegen. Ze zijn na 1500 kilometer misschien wel toe aan vervanging, ze hebben mij uiteindelijk wel naar de finish gebracht.

Food
De één doet aan een uitgekiend voedingspatroon voor, tijdens en na de marathon en de ander eet alleen de avond voor de wedstrijd een extra bord pasta. Ik hang er een beetje tussenin en eet wat ik lekker vind en eet dat bord extra pasta de dagen voor de wedstrijd. Tijdens de marathon heb ik veel stukjes banaan, mandarijn en een mars op. Na de marathon zijn we rechtstreeks naar de Burger King gereden en wist ik niet hoe snel ik de burger en frietjes naar binnen moest werken! Goddelijk gewoon! De dagen erna heb ik vooral goed gedronken en ook nog koolhydraatrijk voedsel gegeten.

After the marathon
Na een marathon is je weerstand tijdelijk aangetast door de stress van de lichamelijke inspanning. Je bent vatbaarder voor verkoudheid, griep en infecties aan je luchtwegen in de dagen en weken na je wedstrijd. De eerste dagen gaan hoogstwaarschijnlijk gepaard met stijfheid en spierpijn.  Dus op tijd naar bed gaan, goed eten en aan de vitaminepillen is geen overbodige luxe. Zolang je spierpijn hebt wordt het sterk afgeraden weer te beginnen met hardlopen. Het is nu een week geleden dat ik de marathon liep, ik heb mijn lichaam voldoende rust gegeven, de spierpijn is volledig verdwenen en morgen ga ik weer de eerste kilometers maken! De weg naar de 42 kilometer lijkt ontzettend lang, maar ik kan niet wachten om de volgende marathon weer te lopen. Oh ja, en die blaren en het verliezen van teennagels neem ik graag voor lief!

Liefs,♥
Daphna

Advertenties

I did it…Again!

“It hurts up to a point and then it doesn’t get any worse.”- Ann Trason (Ultra marathon runner) 

Tot een paar uur voor aanvang van de marathon twijfelde ik. Kan ik dit wel? Moet ik dit wel doen? De ideale voorbereiding was dit keer ver te zoeken, oh voel ik daar een pijntje in mijn knie? Ik stelde me aan. Ja, ik wil dit en ik kan dit.  Toch?

Als zondagochtend om 06.00 uur de wekker gaat, draai ik me nog een keer om. Wie zet er nu op zondagochtend zo idioot vroeg de wekker. Nog geen 10 seconden later realiseer ik me dat ik dit zelf ben! Aaaah! Er moet vandaag een marathon gelopen worden. 42.195 km. Belachelijke afstand eigenlijk.

Ontbijt
Boterham met appelstroop, schaaltje Griekse yoghurt met noten & banaan, een mandarijn, een glas chocomel en verse sinaasappelsap moet voorlopig even voldoende zijn. Oh en niet te vergeten, het zeer belangrijke imodiumtabletje. Met een volle maag zit ik om 07.00 uur in de auto onderweg naar Amsterdam.

Plassen, plassen, plassen
Bij aankomt in Amsterdam moet ik echt direct mijn blaas legen. De rijen bij de dixies zijn lang, maar ik moet gewoon zo nodig plassen dat ophouden geen optie is. Dat ik niet de enige ben die zenuwachtig is blijkt wel uit de lucht in de dixie. Ik zal je verder besparen wat voor ‘dingen’ ik er nog meer aantrof. Na het ophalen van mijn startnummer, kleed ik me om, eet ik nog een banaan en ….moet ik weer plassen…Dit keer duik ik een normaal toilet in. Ik neem nog snel wat toiletpapier voor onderweg mee, je weet maar nooit.

Startsein
Shit…waar is mijn startvak? Waar moet ik heen? Ready, set, …go! De Kenianen sprinten voorbij, ik begin met iedereen mee te juichen, maar ondertussen ben ik lichtelijk in paniek, waar is mijn startvak? Vraag me dan ook niet hoe ik uiteindelijk ben gestart, maar 10 minuten na het startsein liep ik het Olympisch station uit richting het Vondelpark en..ik moet weer plassen.

Vleugels
De eerste kilometers gaan goed, de snelheid zit er goed in. Misschien ga ik iets te snel en ik besluit wat langzamer te lopen. Ik heb geen idee hoe langzaam, want er komt geen geluid uit mijn oortje. Bij de eerste drinkpost twijfel ik nog of ik moet stoppen voor iets te drinken, ik ga net zo lekker en ik moet nog steeds plassen. Uit voorzorg neem ik toch een bekertje AA en water. Maar aangezien ik echt van elke druppel vocht moet plassen sta ik na 12K toch weer bij een dixie.

Mars, bananen en mandarijnen
Op de 15K staan vriendlief en schoonzusje langs de kant met eten en drinken. Alles smaakt goed en de nodige energie wordt naar binnen gewerkt. Bij 21.1 kilometer kom ik ze nog een keer tegen en ook hier smaakt een mandarijn goddelijk! Net wat ik nodig had.

Kramp
In gedachte ben ik al bijna bij de finish, ik voel me goed en het gaat super lekker en denk bijna..appeltje eitje dit. En dan opeens bij 27 kilometer…KRAMP. Kramp in mijn voet. Ik wil het uitschreeuwen van de pijn, maar mijn lichaam doet niets meer. Verstijft sta ik stil. Ik kan geen stap meer zetten en durf ook geen stap meer te zetten. Gelukkig voel ik dat de kramp weer langzaam wegtrekt, een lieve meneer langs de kant ondersteunt mij nog even en wrijft voorzichtig over mijn voet. Ik moet doorgaan van mezelf. Ik kan dit. Bij de 30K weer kramp en ik word onwijs kwaad op mezelf. Waarom nu?! Ik voel me goed, ik kan dit makkelijk en ik heb nu geen tijd voor kramp. GA WEG! Er wordt naar me geluisterd en de kramp trekt weer heel langzaam weg.

Drinkpost
Ik durf niet hard te lopen, joggen kan je het ook bijna niet noemen, ik schuifel stukje bij beetje naar voren. Bij elke drinkpost neem ik voldoende vocht en bananen tot me. Bij de 38K kom ik niet de man met de hamer tegen, maar schiet er weer kramp in mijn voet. Wat nu? Stop ik? Ga ik nu nog stoppen? Ik ben er bijna. Ik heb zo ontzettend veel pijn, maar ik wil het afmaken. Ik moet over die finishstreep komen. Ik moet gewoon!

Vondelpark
Ondertussen kom ik strompelend bij het Vondelpark aan. Door iedereen word je aangemoedigd: ‘Nog een paar kilometer! Je bent er bijna! You can do it Daphie’ Ik wil wel, maar ik kan niet. De kramp trekt niet weg uit mijn voet en ik durf amper mijn voet voor de andere voet te zetten. Halverwege het Vondelpark stuur ik met de laatste procent batterij een sms naar mijn vriend: ‘Het duurt nog wel even voor ik er ben. Ik heb kramp, maar het komt goed.’
Nog 1 kilometer te gaan, nog 500 meter, tranen lopen over mijn wangen van de pijn, ik krijg van een van de toeschouwers een bosje zonnebloemen, ik moet dit gewoon halen. Ik hoor mijn naam door de luidsprekers, ik word aan alle kanten aangemoedigd, maar de pijn wordt er niet minder op. Nog 100 meter, nog 50 meter, ik ben er bijna. Ik had het liefst een sprint getrokken, maar mijn hele lichaam wil niet meer. Tranen van pijn en van geluk stromen over mijn wangen als ik over de finish kom. Ik. kan. niet. meer.

Eindtijd
Ik heb het gehaald, daar wil ik het bij laten. IK HEB DIE EINDSTREEP GEHAALD!

marathon amsterdam
Liefs,♥
Daphna

Ready….set….

5a2af974789f4c4d4c101bdaa7c8467e
Al drie dagen ligt er een ongeopende envelop op tafel. De envelop met de bevestiging voor de Amsterdamse marathon volgende week zondag. Al weken moet ik de motivatie om te gaan hardlopen uit mijn tenen halen en al dagen heb ik pijn in mijn buik van de gedachte dat ik heb gefaald in de trainingen. Maar hardlopen is toch juist leuk?!

Ja! Hardlopen is onwijs leuk, het is rustgevend en geeft me tegelijkertijd onwijs veel energie en ik word er gewoon gelukkig van. Toch ben ik de laatste tijd geen beste maatjes meer met mijn hardloopschoenen, onze dates verwaarloos ik. Misschien tijd voor nieuwe hardloopschoenen?

Van uitstel komt afstel
Afgelopen april liep ik de Rotterdamse marathon op mijn vertrouwde Asics. Geweldige hardloopschoenen, ze laten me niet in de steek, zijn misschien iets te klein (hoe komt het anders dat ik een paar teennagels mis), niet moeders mooiste, beetje versleten, maar ze hebben mij de vorige keer wel 42 K laten lopen. Gaan ze dat nu weer doen of moet ik toch als de donder op zoek naar een nieuw paar? Zouden nieuwe schoenen mij extra motivatie geven of ga ik daardoor juist nog meer aan mezelf twijfelen. Ik twijfel op dit moment eigenlijk aan alles, mijn gehele outfit. Wat voor weer gaat het worden, weer voor een lange broek, kort broek? Ik weet niet. Alles maakt me op dit moment een beetje onzeker.

Ik heb nog 8 dagen. AAAAAAH NOG 8 DAGEN om mezelf tot rust te brengen.

Liefs, ♥

Daphna

KeK Coffee & Crafts

Vorige week stapte ik binnen in de bijzondere wereld van KEK Coffee & Crafts in Delft.
Een stijlvolle en inspirerende zaak waar ik spontaan verliefd op werd.
Van goede espressobars kun je nooit genoeg krijgen, maar deze industrieel ingerichte espressozaak heeft alle ingrediënten waar ik onwijs gelukkig van word. Koffie, een heerlijke lunchkaart, taartjes, een brede mix aan eigentijds design, trendy spullen. Het liefst wil je hier de hele dag blijven hangen.
DSC02855 kopieDSC02872DSC02850DSC02873DSC02899DSC02883Bijna alles wat je in deze zaak ziet, kun je kopen. Van kopjes tot stoelen, van schilderijen tot kussens. Daar word je hebberig van.

Dus drink een heerlijk kopje koffie en overweg meteen of je de stoel waarop je op zit wil kopen. Wat mij betreft is deze hippe en trendy zaak the place to go in Delft.

Geniet van het weekend.

Liefs,♥
Daphna

Ready to Race!

166b00c223cd51f18425682e7ba3330b
Die Damloop heb ik dan vorige week niet gelopen, maar afgelopen zaterdag heb ik er wel 30K uitgeperst.
Het ging niet makkelijk, maar killing was het nu ook weer niet.

De marathon van Amsterdam komt steeds dichter bij, 19 dagen om precies te zijn. En die wil ik gewoon lopen! Kruipen als het moet. Dit keer gaat het niet om tijd, maar om hem uit te lopen. Natuurlijk zou het gaaf zijn om hem rond de 4 uur te lopen, maar daar ga ik niet vanuit. Had ik maar harder moeten trainen.
Dat harder trainen wil ik echt wel, met alle liefde wil ik tijd vrijmaken voor het hardlopen en het trainen voor de marathon, het lukt me alleen zo slecht.
Het probleem is namelijk echt gebrek aan tijd. Ik vind het heerlijk om met dit herfstachtige weer te lopen, maar niet ’s ochtends of ’s avonds in het donker.
“Maar tijd heb je niet, tijd moet je maken Daph” Dat weet ik, maar er blijven maar 24 uur in een dag zitten.

Maar goed! Afgelopen zaterdag heb ik het toch zonder intensieve training voor elkaar gekregen om 30K te lopen. De nodige pitstops onderweg waren wel nodig, maar het is gelukt. Ik kon best nog wel verder, maar ik had niet meer tijd. En eigenlijk was ik er na zo’n lange afstand ook wel klaar mee. Het was best saai namelijk, geen mensen die je staan toe te juichen, geen bekertjes drinken die worden uitgedeeld, van live music was ook geen sprake. Only, me, myself and I. Normaal heb ik daar wel vrede mee, maar zaterdag was ik het zat om zo lang naar mijn eigen gedachten te luisteren.

Ontdekking!
Ik heb trouwens een geweldige ontdekking gedaan! Oké, dit wiel heb ik niet opnieuw uitvonden maar ik moet het wel even kwijt. Ik krijg namelijk vleugels van Mars. Echt, dit gaf zoveel energie dat ik er helemaal gelukkig van werd. Even dacht ik, geeft deze Mars mij energie of calorieën. Nou hij geef mij energie, ik kon er zo weer 10K op vooruit. Heerlijk. Ik loop de Amsterdamse Marathon dus niet op gezonde bananen, maar op calorie en energierijke marsen haha.
Mars_bar_bitten (1)!

“Toch is 30K nog geen 42 en een beetje” I know, maar het gaat me lukken. Zo niet, dan toch. Kruipen is namelijk dit keer ook toegestaan.
Over mijn runningshoes ben ik nog hard aan het nadenken, worden het namelijk de oude vertrouwde maar toch wel lelijke Asics of ga ik nog voor nieuwe en welke dan? Op mijn Flynits ga ik het namelijk geen 42K volhouden. En als ik nieuwe wil, moet ik wel een beetje gaan opschieten met de kritische zoektocht. Ik wil namelijk stevige, niet te zware, snelle, betaalbare, niet al te lelijke en vooral goede schoenen. Ik heb nog 19 dagen de tijd om mijn hardloopoutfit samen te stellen.

Wie zie ik 20 oktober langs de kant en wie neemt er plaats in een van de startvakken?

Liefs,
Daphna