De zoektocht naar ultieme koffie

Hij wil het liefst niet dat ik erover schrijf, maar kwalijk mag hij het mij toch niet nemen? Ik ben namelijk trots, apentrots.

Afgelopen maandag stond vriendlief samen met vijf andere barista’s zijn opgedane kennis en ervaring te meten in de finale van het Dutch Barista Championship 2012.
Een dag die slopend, spannend maar vooral ook leerzaam was. Een dag waar naar toe is geleefd, waar de doorlooptijd van je gezette kop espresso je dag kan maken of breken.

Koffie, voor de één een bakje troost van bedenkelijk niveau voor de ander zijn passie. Een passie die diep kan gaan, een passie waar je wakker van kan liggen en een passie die absoluut de nodige frustraties met zich meebrengt. En niet alleen bij de koffieliefhebber zelf kan ik je zeggen. Er gaat bij ons thuis namelijk geen uur voorbij zonder dat het woord koffie wordt genoemd. Volgens vriendlief is het namelijk meer dan alleen maar een mooi product.

Ik kan je vertellen dat hij daar afgelopen maandag niet stond zonder een weg te hebben afgelegd door de duizend en 1 soorten koffies, het beoordelen van droge- en natte geuraroma’s en smaak. En vooral smaak, want geloof me, die barista’s proeven dingen in koffie die de meeste ‘normale’ mensen echt niet in hun koffie proeven. Zuur, bitter, zoet, amandelen, chocola, hout, kersen, anijs….noem het maar op.

Zo’n wedstrijd eist een grote en drukke voorbereiding. Samen met een andere kandidaat heeft hij getraind en getraind in een ruimte waar de wedstrijdopzetting was nagebouwd. Maat van de trainingstafel kwam overeen met de officiële wedstrijdtafel. Hij kocht zijn eigen koffiemolen en door zijn werkgever (Paul Sharo, Man met bril koffie) werd eenzelfde espressomachine aangeschaft als tijdens de wedstrijd gebruik zou worden. En geloof mij trainen gaat verder dan alleen maar discussiëren over de soort koffie. Maar ook de routine of de kleur van het tafelkleed wat je tijdens de wedstrijd gebruikt.

En of ik vele kopjes koffie tijdens de voorbereiding heb geproefd? Nee eigenlijk niet. Hij heeft zijn eigen weg bewandeld en ik was degene die hem af en toe een schop onder zijn kont gaf. Waar sommige kandidaten een heel team achter zich hebben met meerdere coaches en mensen die de kopjes oppoetsen voor de wedstrijd, heeft hij het bijna helemaal alleen gedaan.

Hij hoefde geen nummer één te worden, hij wilde de jury een goed verhaal vertellen. Een koffie neerzetten die begrijpelijk was en makkelijk omschrijf baar. Hij mag dan ook ontzettend trots zijn op het feit dat hij tweede van Nederland is geworden. En eigenlijk ging hij maar voor één prijs, prijs voor de beste nieuwkomer en ook die heeft hij gewonnen.

Volgend jaar weer? Nou…daar gaan we nog eens even stevig over discussiëren.

Liefs, ♥
Daphna

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s