who run the world?

50 tinten grijs
Tjonge jonge jonge wat een ellendig weer was het gisteren. De dag dat ik de halve marathon nog net niet in de sneeuw hoefde te lopen. Oké, ik overdrijf maar zo voelde het wel.

Rond half 10 vertrok ik samen met vriendlief richting Amsterdam, en de lucht was 50 tinten grijs. Ik dacht dat we een zonnetje hadden afgesproken met een minimale temperatuur van rond de 17 graden. Mijn hardloopkleding plus daarover mijn trainingsbroek en een dikke trui trok ik thuis al aan met als idee dan ben ik snel omgekleed als ik op locatie ben. Een uur voor de start had ik dezelfde kleding nog aan en 15 minuten voor de start nog. Bijna besloot ik om in die heerlijk warme trainingsbroek en trui de halve marathon te gaan lopen. Wat een kou zeg. Waarin ging ik nu lopen? STRESS! HELPPP!

 Bananen bananen bananen
Door de stress kreeg ik geen hap door mijn keel, maar ik moest bananen en nog meer bananen eten, hoe hield ik anders de run vol? Alle bananen en powerfood dat was ingekocht was ik uiteindelijk helemaal vergeten mee te nemen richting Amsterdam. Gelukkig waren er overal bananen te koop.
Nadat ik mijn startnummer had opgehaald (hier stond helaas nog steeds René op) werd ik iets rustiger en nam ik de tijd om even wat te eten. Nog een uur de tijd om mijn startvak te vinden en een beslissing te maken wat ik nu precies aan zou gaan trekken tijdens de run.

Startvak
Omdat ik een startbewijs van een ene mannelijke René had overgenomen en deze beste man de halve marathon van plan was te lopen binnen 1 uur en 45 min was mijn startvak redelijk vooraan. 15 minuten voor de start nam ik een ibuprofen, Imodium en een grote slok water. Trok ik voorzichtig mijn trui, hardloopvest en het vest daar weer onder uit en daar stond ik dan in mijn t-shirt! Nog even langs een dixie om de laatste zenuwen te lozen en snel ging ik tussen alle mensen staan in het startvak om wat warmte van hen op te nemen haha. Mijn Spotify playlist startte ik alvast, concentreerde mij op de start en zag ik beweging komen! In mijn enthousiasme drukte ik vervolgens ook op startknop van de Nike app, maar ik was nog helemaal niet voorbij het startpunt. Ach, alles was nu in ieder geval ready!

And go!
Shittt, ik moest plassen. Zou ik nog even snel….Nee, ik liep door.
De eerste drie kilometer gingen onwijs langzaam. Ik irriteerde mij aan de hoeveelheid (langzame) mensen om mij heen. Door elk zichtbaar gaatje propte ik mij heen. Ik begrijp dat je niet een al te snelle start wil maken en je energie goed wil verdelen, maar je mag best doorlopen! Stoepje op, stoepje af, slalommend om iedereen heen. Ging ik nu veel te snel? Iedereen met zo’n fancy horloge die alles kan bijhouden weet precies hoe hard hij loopt, ik had mijn telefoon in mijn hardloopbroek zitten in een vakje aan de achterkant en moest elke keer goed luisteren om te horen hoe hard ik nu eigenlijk liep en dat ging niet samen met de roes waarin ik zat. Het gevoel dat ik moest plassen was gelukkig in geen velden of wegen te bekennen. Goed moment om dankbaar gebruik te maken van het eerste waterpunt. Tenminste ik dacht dat het water was, maar toen ik een slok nam (driekwart droop langs mijn mond op mijn shirt) proefde ik AA, Yes suikersss! Met die gedachte kreeg ik zoveel energie dat ik alleen maar sneller wilde rennen. Van elk ‘water’ punt nam ik gretig gebruik, zonder te stoppen, de bananen zijn een uitvinding en de sponzen hield ik zo lang mogelijk in mijn hand om de plakkerigheid van de AA hiermee weg te poetsen. (Voortaan leg ik eerst overal bananen en sponzen neer als ik een lange afstand ga lopen haha)

Come fly with me
Ik had elke keer geen idee op hoeveel km ik zat, want ik zag alleen de afstanden van de marathon nog staan. Nu ging ik erg lekker, maar ik zat echt niet op de 35 K zoals ik op het bord zag staan. Vriendlief had mij verteld dat ik de Amstel twee keer zou passeren en bij de tweede keer moest ik nog even doorbijten en als ik dan eenmaal door het Vondelpark zou lopen dan zou ik er bijna zijn. Nou beide keren Amstel heb ik gemist en het Vondelpark duurde maar een duurde maar. Ik zag alleen maar bomen en mensen. Oh ja, het Vondelpark dat betekent dat ik er bijna ben. Hè, echt waar? Jaaa! Ik ben er gewoon bijna! Ik wilde alleen maar sneller en sneller lopen, mijn spons die ik nog in mijn handen had gooide ik over mijn schouder (sorry! ) en ik ging ervoor. I can do this, I can do this, I can do THIS!!! Bijna vliegend loop ik het Olympisch Stadion al binnen. Overal zijn mensen, Ik zwaai naar iedereen, gooi mijn handen in de lucht, nog 100 meter, nog 50 en jaaaaaa ik ben over de finish!

Bamm!
Het moment dat ik over de finish kwam stopte iedereen abrupt voor mij, ik voelde dat ik door mijn benen ging zakken, ik trilde over mijn hele lichaam, maar de mensen voor mij bleven stil staan. Nee Daph, nog even volhouden, niet in elkaar zakken. De vrijwilligers met de medailles liep ik straal voorbij, nog steeds zat ik een beetje in een trance. Ik wilde vriendlief bellen, maar geen bereik. Toen kwam er een vrouw naar mij toe, deed mijn medaille om en met een grote glimlach loop ik het stadion uit.

Ik heb hem gewoon uitgelopen en dat binnen 2 uur. Mijn netto eindtijd is 1:54 uur, hoe heb ik dit voor elkaar gekregen? Ik ben zo blij.

Bedankt voor alle felicitaties en succeswensen, volgende keer de hele marathon? Wie loopt er mee? Ik heb al één slachtoffer gevonden, mijn opa. Hij doet graag mee, gaat alleen wel met de auto vertelde hij. Is goed hoor opa! Wedden dat je als eerste over de finish komt.

Liefs,♥
Daphna

Advertenties

3 thoughts on “who run the world?

  1. Pingback: Who’s in for a trip to the Paris Marathon? | burgertrut

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s