Running running running

Normaal gesproken is in de ochtend de grootste vraag aan mezelf: Wat trek ik aan vandaag? Vandaag was dit iets anders. Om 06:16 ging de wekker en ik had spontaan zin om te gaan hardlopen, maar ik twijfelde, en twijfelde en twijfelde nog een keer. Hoe zou mijn knie hierop reageren? Het was in totaal 7 weken geleden dat ik voor het laatst mijn hardloopschoenen aanhad. 7 weken rust, nou ja, hardlooprust. Deed ik hier slim aan? De beslissing werd gemaakt, het Kralingsebos moest weer eens verkend worden, ik ging hardlopen. Binnen 20 minuten had ik ontbeten en mijn hardloopoutfit aangetrokken. Ik was er klaar voor!

Afbeelding

Hij ging goed, hij ging lekker, nog een kilometer. Ik was al hele marathonschema’s in mijn hoofd aan het maken. Dit had ik zo gemist. Zo vroeg in de ochtend de ochtendluiheid eruit lopen, heerlijk! En toen….na 4 km begon de pijn in mijn knie. Ik luisterde niet, maar dat ik hield ik maar 200 meter vol. Ik moest echt stoppen. Dit was zo balen, maar toch had ik een redelijk voldaan gevoel. 4 km zonder enige moeite, mijn conditie was in ieder geval niet weg. Ergens hoopte ik ook wel dat 4 keer in de week zweten in de sportschool mijn conditie op pijl zou houden. Na een paar honderd meter zakte de pijn weer en ik ging verder. Na 5,5 km hield ik het toch voor gezien. Het was mooi geweest voor vandaag. Het voelde ontzettend fijn, zou ik het dan toch weer langzaam kunnen gaan oppakken?

Liefs ♥,
Daphna
Afbeelding

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s