I did it!

Ik begrijp dat niet iedereen mijn liefde voor hardlopen deelt, maar ik moet jullie allemaal gewoon even wat mededelen. Ik heb vandaag meegedaan met de Rotterdamse Marathon.

Oké, ik zal eerlijk zijn..met de 5km dan. Maar dat scheelt maar 37 km.

Verder zal ik ook eerlijk bekennen dat ik gewoon een klein beetje zenuwachtig was, ja klein beetje maar hoor. Deze zenuwen waren totaal niet aanwezig de avond voor aanvang. Totaal niet. Ook niet toen mijn lief er achter kwam dat mijn startbewijs niet met de post binnen was gekomen. “OH NEE, wat nu? Ik doe niet meer mee hoor, zie je wel het gaat niet goedkomen, en wat nu? HELPP”
Na rustig alle mails te hebben doorgelezen bleek dat ik mijn startbewijs gewoon morgen moest ophalen in het WTC gebouw en dan daarna kon ik mijn startnummer ophalen. Ik kon rustig gaan slapen. En


  toen was het zover, de 5 km zou vandaag gelopen worden. Ergens baalde ik nog steeds dat ik te laat was met mijn inschrijving voor 10 km. Bij de 5 km zag ik luie mensen voor me die ook eens iets wilde proberen en waar de hardloopschoenen zich al jaren op precies dezelfde plek doorbrachten. Dit neem ik nu gelijk terug.

Goed. Ondertussen was ik spastisch het weer in de gaten aan het houden en vond het enorm koud buiten. Ja, sommige mensen houden ervan om in barre weersomstandigheden te lopen, helaas ben ik toch meer een blauwe-luchten-loper dacht ik zo. Wel of geen trui aan? Lang of korte mouw? Wel of geen termo legging? Wat was nu goed voor mijn spieren? Aaaah stresss. Misschien moest ik er maar geen al te grote wetenschap van maken, het was tenslotte maar de 5 km.
Ik trok gewoon alles aan: lange mouw, korte mouw, termo legging, trui, korte broek en trainingsbroek.

Aangekomen bij het WTC gebouw (zonder Mark, die was zijn ov kaart vergeten en kwam later) moesten we opzoek naar de plek waar ik mijn bewijs kon ophalen. Gelukkig was Robin de buurvrouw bij me om tussen alle mensen de juiste stand te vinden. Drama! Maar nog geen 20 minuten later spelt ik mijn startnummer op mijn borst en was Mark ook gearriveerd. (Hij was overigens zijn ov kaart niet vergeten, maar zat op een plek waar hij niet had gekeken.)

Let’s go!
Na heel lang dubben werd het trainingsboek uit, hardloopbroek aanhouden met daaronder de termo legging en ik ging toch maar voor de korte mouw. Zo koud als ik het de uren daarvoor had gehad, zo warm had ik het in het startvak.
Natuurlijk bereikte het beetje vocht wat ik binnen had net mijn blaas toen ik voor de start stond, maar helaas pindakaas er was geen tijd meer.

Start to run
Nadat het startschot klonk, ging mijn muziek aan en startte ik de nike+ app. De eerste 2 km ging moeizaam, iedereen loopt voor je voeten en mijn loopritme kon ik niet vinden. Slalommend om de mensen heen kwam ik vooruit. Ongelofelijk hoeveel mensen er mee doen en wat een enorme kick geeft zoiets. Oh yeah dit is leuk!
100 meter voor de finish hoorde ik boven alle geluiden Robin heel hard schreeuwen, en dat gaf mij echt energie! Met een netto eindtijd van 25:47 was ik toch een beetje trots op mezelf.

Na alle uitslagen te hebben bekeken voelde ik nog meer trots komen toen ik las dat ik de 37e vrouw was die over de finish kwam. Toch van de 1087 vrouwen die meededen. Netjes gedaan.

Volgend jaar de marathon of een betere eindtijd neerzetten op de 5 km? Zeg het maar…

Advertenties

One thought on “I did it!

  1. Pingback: Who’s in for a trip to the Paris Marathon? | burgertrut

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s